Catch of the day
17 april 2020

Zwangerschapsverlof voorjaar 2020



April 2016. Mijn eerste zwangerschapsverlof zat erop. Ik was blij om weer actief te mogen deelnemen aan het arbeidsproces. Onze boekhouder stond op het punt om met pensioen te gaan en ik kreeg de kans zijn werkzaamheden over te nemen en hiervoor opleidingen te gaan volgen. Daarnaast pakte ik mijn motorrijlessen een paar maanden na de geboorte van ons zoontje weer op. Ik wilde, voor mezelf, laten zien dat ik nu niet alleen nog maar moeder was.

April 2020. Precies 4 jaar na het einde van mijn eerste zwangerschapsverlof staat mijn tweede zwangerschapsverlof op het punt van beginnen. Waar ik mij tijdens het eerste verlof de maand voor de bevalling flink verveelde (de maand januari is überhaupt niet vaak spannend, laat staan wanneer je, al waggelend, niet veel meer kunt ondernemen), keek ik nu stiekem wel uit naar wat tijd in m’n eentje. In de paar uur per dag dat ons zoontje op school zou zitten, zou ik zonder schuldgevoel de meest nutteloze dingen kunnen gaan doen. Nou, dat kan ik nu dus op mijn bolle buik schrijven. Of zoals ons zoontje dan altijd zegt: helaas, pindakaas.

De afgelopen weken hebben wij, net als een groot gedeelte van de Nederlandse bevolking, het ouderschap en schoolwerk gecombineerd met thuiswerken. Ik moet zeggen dat we er een aardig ritme in hebben gevonden. Toch is het een lekker vooruitzicht dat ik het vanaf volgende week niet meer hoef te combineren. Het is fijn om ergens volledig aandacht aan te kunnen geven. Volledige aandacht aan je thuissituatie óf aan je werk.
Om die reden zouden we eind maart eigenlijk ook nog een midweek naar een vakantiepark gaan; even alleen maar aandacht voor het gezin. Door de overheidsmaatregelen werd het park echter gesloten vanaf de vrijdag vóór wij zouden gaan. Dankzij diezelfde overheidsmaatregelen ontbreekt het ons nu echter gelukkig niet aan quality-time.

Het is mooi om te zien hoe de afgelopen periode het goede en creatieve in mensen naar boven heeft gehaald. Mensen zijn snel geneigd zich te focussen op de negatieve effecten, en op de dingen die ze zelf mislopen. Natuurlijk schieten die gedachten ook wel eens door mijn hoofd, zeker nu ik deze week met de verloskundige de plannen en wensen rondom de geboorte moet bespreken. Een van de grootste aanpassingen is dat je geen kraamvisite meer mag ontvangen; daar is nu raamvisite voor bedacht.
4 jaar geleden waren mijn ouders een paar maanden voor mijn bevalling verhuisd en woonden opeens op 50 minuten afstand i.p.v. de eerdere 5 minuten afstand. Nu wonen ze weer in de buurt, maar omdat ze niet binnen mogen komen voelt de afstand groter. Opeens denk ik dan aan de dame die een paar weken geleden bij mij langskwam voor een intake van de kraamzorg en zelf een week later haar eerste zwangerschapsverlof in zou gaan. Iemand die jarenlang anderen heeft begeleid in de eerste week van hun ouderschap en beschuit met muisjes heeft gesmeerd voor talloze families, mag dat nu zelf niet meemaken. Het zijn voor mij kleine reminders die sombere gedachten omzetten naar dankbaarheid en positiviteit voor de dingen die we wél hebben.

Een half jaar geleden plaatsten wij een post van de eerste echo met daarbij de opmerking dat veel projecten nu opeens een deadline hadden gekregen. Toen ik 4 jaar geleden de administratieve werkzaamheden overnam, moest er nog veel aan digitalisering gebeuren. Zoals ik altijd tegen nieuwe collega’s zeg: eerst “leer” je het op de wijze waarop wij nu werken, daarna kan je kijken waar plaats voor verbetering is. Stapje voor stapje hebben wij dit de afgelopen jaren ook gedaan, want ondertussen moest ik nog veel leren over de “achterkant” van het boekhouden. Het afgelopen half jaar zijn de grootste resultaten geboekt. We zijn overgestapt op een online urenregistratiesysteem, factureren sinds een paar maanden ook vanuit dit systeem en maken gebruik van veel meer automatische handelingen in het boekhoudsysteem. Door een paar weken hier mijn volledige aandacht aan te hebben kunnen geven, heb ik mijn persoonlijke doel bereikt; door deze veranderingen door te hebben kunnen voeren, kan ik nu rustig mijn verlof ingaan.

Voor iedereen: een zonnige lente gewenst, blijf gezond, geef aandacht aan de kleine dingen die het verschil maken. Stay safe, stay positive.

 

 



Reacties via Disqus