weten wat er speelt
kennis delen

Zonder baan, wat nu?

OPINIE - 14 februari 2013

Het UWV komt naar kantoor voor persoonlijke gesprekken, ik kan behulpzaam zijn met het maken van de dossiers gevuld met salarisstroken, restant vakantiedagen etc.
Het kantoor is nog maar voor de helft gevuld, ieder is al bezig met het traject hierna.
Midden oktober 2009 wordt besloten dat een klein team achter zal blijven om de curatoren te helpen bij de complexe afhandeling. Als directiesecretaresse weet je veel van de ins en outs van het bedrijf, zodat ook ik gevraagd word om te blijven tot en met 31 december 2009. Hier ben ik blij mee, er is wat langer tijd om na te denken en te werken aan de toekomst. Bijkomend voordeel is dat ook je salaris en emolumenten doorlopen.

Ondertussen ga je het circuit ook zelf in van het UWV, je meldt je als werkzoekende en wordt uitgenodigd door een toegewezen werkcoach.
Dit is een prettige jonge vrouw, die goede adviezen geeft, begripvol is en je niet het gevoel geeft dat je profiteert. Wat niet meehelpt is de site van het UWV met de statistieken dat het vinden van een baan als je 55plus bent, niet erg succesvol is.
Ik ga alle bureaus langs, bekend en onbekend, iedereen is vol lof over mijn CV. Gewerkt bij verschillende prachtige bedrijven, geïnvesteerd in opleidingen en goede uitstraling.
Met een leuke kerstborrel nemen de curatoren afscheid van ons team.
Nu sta je er vrijwel alleen voor. Heel vreemd, zomaar thuis te zijn, terwijl anderen werken.

Gelukkig ben ik zeer positief en wil ook van deze situatie het beste maken. Ik geef me op als secretaris van de Vereniging van Eigenaren, zo hou ik ook het notuleren goed bij.
Met een oudere dame die weer op mijn pad kwam, ga ik iedere maandagmiddag iets leuks doen. Mijn ouders leven nog, dus wekelijks een dag naar Capelle met de trein.
Eindelijk tijd om weer eens goed te koken, nieuwe recepten uit te proberen. Door het fiks mindere inkomen is uit eten niet meer zo vanzelfsprekend, zodat ik mensen thuis uitnodig. Zeker zo gezellig en gezond.

Ik solliciteer op het niveau van directiesecretaresse, de reacties zijn niet hoopgevend. Hoewel je weet dat alle kwalificaties kloppen, krijg je briefjes terug dat er betere kandidaten zijn. Meestal krijg je niets terug. Soms een briefje waarin staat “met respect voor uw kennis en ervaring”, daar word je dan blij van.

De werkcoach vraagt me regelmatig op gesprek omtrent de voortgang en bespreekt je maandelijkse Excel bestand met sollicitaties. Na een jaar kom je bovendrijven op een speciale lijst en wordt er extra aandacht aan je besteed. Workshops volgen over Ken je Kracht, speed daten met bedrijven, en vooral solliciteren op alle niveaus. De crisis gooit roet in het eten. Bijna dagelijks hoor of lees je dat er weer ontslagen vallen.

Ook het UWV verlengt geen contracten, zodat mijn prettige werkcoach wordt vervangen door iemand die de botte bijl hanteert. Op het kennismakingsgesprek wordt me op een agressieve manier aangegeven dat ik gekort kan worden door mijn vrijwilligerswerk en dat ik naar een call center gestuurd word als ik niet heel gauw zorg dat ik aan het werk kom. 

Ik weet me in te houden, maar ben inwendig woedend dat je je zo een behandeling moet laten welgevallen. Het verdere contact tussen ons is telefonisch en zeer kil. Na enkele maanden ontvang ik een email van het UWV dat alle begeleiding verloopt via een E-team van coaches. Als ik een vraag heb, kan ik dit per email kenbaar maken. Nooit meer wat van gehoord.

Mijn visie is dat de bedrijven nog niet klaar zijn voor oudere werknemers.
Zij zien minder goed de voordelen en kijken teveel naar de nadelen.
Ik heb het gered door enerzijds positief te blijven en altijd als credo te hebben gehad “zo laag mogelijke vaste lasten zodat je financieel wat op kan vangen”.

Over enkele weken ga ik met pensioen, geen UWV-stress meer.

 

Door: Lenny van der Ham