Catch of the day
30 maart 2017

Who’s the boss? En hoe ga je met ze om?



De relatie baas-secretaresse of zoals dat tegenwoordig heet manager-assistente valt of staat met wederzijds vertrouwen. Dat vertrouwen moet worden opgebouwd, wederzijds respect moet groeien en ook de gunfactor speelt een grote rol. Dan is er een mooie basis voor een goede samenwerking. Maar nu eerst iets over ‘the boss’.

Er zijn verschillende soorten bazen en/of managers: communicatieve en non-communicatieve, zeer rechtlijnige, control freaks, managers die van grote lijnen houden of juist zeer detailgericht zijn. En omdat wij zo close met hen samenwerken kunnen wij al snel zien of het een goede manager is of niet. Heeft een manager veel sturing nodig, of zit hij zelf aan het stuur en zijn wij de uitvoerders. Hebben wij ruimte voor initiatief en proactiviteit of wordt dat in het geheel niet op prijs gesteld? De kunst is om de manager te laten voelen dat hij of zij in control is en wij ruimte creëren om toch met eigen initiatief en vrijheid ons vak uit te oefenen. Maar dat is niet altijd even makkelijk. Wij zijn flexibel, kunnen ons over het algemeen makkelijk aanpassen aan de steeds veranderende omstandigheden en kunnen goed improviseren. Maar daarnaast moeten we ook nog onszelf blijven. Soms een uitdaging in lastige situaties. Zeker omdat omstandigheden ineens heel snel kunnen veranderen.

Persona non grata

Neem bijvoorbeeld de verkiezingen. Zo’n uitslag betekent meestal dat een secretaresse van een Minister of Staatssecretaris heel waarschijnlijk weer een nieuwe baas krijgt. Ook als er een crisis binnen een bedrijf is kan het zomaar gebeuren dat van het ene op het andere moment de Raad van Commissarissen besluit de voorzitter of een andere bestuurder te ontslaan of zoals dat heel mooi heet, om persoonlijke redenen te laten vertrekken. Die kans is best groot. Immers, de houdbaarheid van een topman of topvrouw is tegenwoordig niet zo heel lang meer. Dat betekent voor ons een behoorlijke aanpassing en flexibele houding. Het je hechten aan een baas/manager is prima maar wel met behoud van objectiviteit en neutraliteit. Want voor je het weet is niet alleen je manager weg maar ben jij zelf ook een persona non grata. Dan vindt men dat je teveel de ‘oude garde’ uitstraalt en dus niet het nieuwe beleid.

Van baas wisselen

Ik heb dat zelf ook helaas een paar keer meegemaakt. In de jaren ’90 werkte ik bij een groot internationaal bedrijf, had het prima naar mijn zin, leuke baan en fijne collega’s, af en toe op werkbezoek naar het buitenland en een geweldige baas. Er werd keihard gewerkt en ook veel gelachen. We konden lezen en schrijven met elkaar. Het was een mooie tijd. En toen opeens gebeurde er in hele korte tijd een heleboel. Een nieuwe strategie werd afgekeurd, er kwamen wrijvingen tussen bestuurders. De fijne sfeer draaide in een paar weken tijd om naar een zeer wantrouwige situatie waar iedereen op zijn tenen moest lopen. Dag en nacht werken om alles overeind te houden en waarvan de buitenwereld niets mocht weten. En toen kwam het nieuws dat ik al had voelen aankomen. Na een halve nacht doorgewerkt te hebben verscheen ik ’s ochtends vroeg als een zombie op kantoor en hoorde ik dat mijn baas was gevraagd te vertrekken. En dan begint er een heel raar schemergebied. Enerzijds was ik loyaal naar de organisatie maar ook naar mijn oude baas terwijl er een dag later een nieuwe interim bestuurder de kamer binnenkwam, die mij wat sceptisch aankeek omdat ik die ‘oude baas’ vertegenwoordigde. Ik probeerde mij zo neutraal mogelijk op te stellen maar voelde een behoorlijke terughoudendheid van zijn kant. En wat zeker niet hielp was dat mijn oude baas belde, waar de nieuwe bestuurder bij was, en vroeg wanneer ‘zijn’ chauffeur ‘zijn’ persoonlijke spullen naar ‘zijn’ huis kwam brengen. Zo bizar.

Ik weet zeker dat een aantal van jullie dit herkent. Het is een gevoel van watertrappelen met twee vingertjes omhoog, voelen dat de voetjes moe worden en dat je langzaam naar de bodem zinkt. Hoe goed ik ook mijn best deed, mijn werk werd steeds minder. Er was geen vertrouwen. Na jaren op handen te zijn gedragen was ik ineens persona non grata. Ik werd genegeerd en niet meer geïnformeerd. Tot de nieuwe bestuurder liet weten een nieuwe secretaresse te willen en dat voor mij vervangend werk werd gezocht. Ik was nog jong en de markt was prima dus ik heb heel snel een andere baan gevonden. Met veel energie stortte ik me in mijn nieuwe avontuur. Nieuwe uitdaging, nieuwe functie, nieuwe baas en nieuw bedrijf. Maar ik zat ook nog in een soort rouwproces van mijn oude baan waarin ik het jaren zo naar mijn zin had gehad en die zo heftig eindigde. Er zat een week tussen de ene en de andere baan. Een veel te korte tijd. Want het doet altijd iets met iemand als je dit meemaakt. Ook al is het werk, bij dit soort situaties spelen emoties ook een grote rol. Geef het een plekje en tijd. Zoals ik al zei, met mij is het gelukkig goed afgelopen maar ik heb geluk gehad. Zo gaat het niet altijd. Ongetwijfeld zal een aantal van jullie dit herkennen. Dus terugkomend op Who’s the boss: jij bent altijd zelf de baas over jezelf. Wat er ook gebeurt, blijf bij jezelf en hou vertrouwen. En nog een klein tipje van mij: zorg ervoor dat je het oude verwerkt of afsluit. Stop het niet weg want dan is het net een bal die je onder water duwt, hij popt altijd wel weer een keertje op.



Reacties via Disqus