Catch of the day
24 november 2015

What's in a name



Ruim 15 jaar geleden werkte ik met een collega die de wereld aan zijn voeten had liggen. Het type man dat kan kiezen waar hij zijn traineeship doorloopt. Gewilde high potential voor organisaties. Studies bij de beste Amerikaanse universiteiten gevolgd. Zo iemand waarvoor het lastig is een richting te kiezen: sales, marketing, finance, operations, supply chain management, IT strategie. Meertalig, sociaal, gepassioneerd, gedreven én gewoon een ontzettend aardig mens. Nú weet ik dat hij geen strakke keuze heeft gemaakt, maar binnen corporate omgevingen zijn kansen heeft gepakt. Wereldwijd. Met zoveel interesses laat je je niet in één richting sturen. Daardoor is hij een uitstekende algemeen manager geworden die (project)teams aanstuurt. Of het nu gaat om strategie, business development, veranderingstrajecten, overnames of anderszins. Hij trouwde, kreeg kinderen die hij internationale namen gaf. En de achternaam van zijn vrouw. Heel bewust.

Onnodige confrontaties

Zijn achterliggende gedachte maakte toentertijd indruk op mij en daar moest ik de afgelopen dagen aan denken. Door zijn Duitse moeder was hij Europeaan. Amerikaanse familie maakte dát continent toegankelijk. Hij voorvoelde echter dat louter zijn namen, doorgegeven door zijn Arabische vader, zijn leven niet altijd zorgelozer zouden maken. Integendeel, hij voorzag dat met de jaren de maatschappij narriger, harder en daarmee voor hem lastiger zou worden. Het voortdurend moeten wegnemen van vooroordelen over wie je bent en wat je kunt. De toenemende argwanende houding van mensen. Een waardeoordeel gaf hij niet aan deze maatschappelijke ontwikkeling. Het was voor hem een feitelijk gegeven. Hij koos ervoor zijn kinderen de naam van zijn Nederlandse echtgenote te geven ter voorkoming van onnodige confrontaties in hun (latere) leven.

Dit jaar plaatsten wij een Nederlandse assistente met Marokkaanse roots. Een prima professional die haar vak kent. Voorkomend en zeer gewaardeerd door haar collega’s en werkgever. In haar overweging voor het nemen van een juiste vervolgstap in haar carrière bracht ze serieus de vraag naar voren of ze haar naam niet moest veranderen. Zou haar huidige Arabische naam haar kansen niet verkleinen? Zo’n vraag doet pijn.

Nooduitgang

Ik beloofde in deze blog de loftrompet te zullen steken over de goede of soms minder goede manieren van onze kandidaten en opdrachtgevers. Dit in het verlengde van “hoe het allemaal hoort”. Dat komt de volgende keer. Voor alles is een tijd. In de absurdistische periode waarin we nu verkeren is het onvermijdelijk een vertaalslag naar ons dagelijks leven te maken.

Vorige week was ik bij de “Dialogues des Carmélites” van Francis Poulenc, uitgevoerd door De Nationale Opera. Als er nog kaarten zijn: ga. Mooier kan het echt niet! Maar dat terzijde. De Franse dirigent vroeg om een minuut stilte voor reflectie en droeg de avond op aan de omgekomenen en nabestaanden van de aanslagen in Parijs. En memoreerde dat we gewoon ons leven moeten blijven leven. Maar kun je dat zomaar? Donderdag 19 november zat ik op uitnodiging aan een tafel bij het prestigieuze Bio Gala. Dit jaar in het Concertgebouw. Ik schat dat er zo’n 600 mensen aanwezig waren en of ik wilde of niet: regelmatig gingen er gedachten door mijn hoofd als “waar is de nooduitgang”.

Fatsoen en verdraagzaamheid

Hoe het óók hoort is dat we rekening houden met elkaar. En dat we elkaar zonder onderscheid of alleen afgaand op een naam, respecteren en waarderen. Als we dat op een fatsoenlijke manier doen en verdraagzaamheid tonen, dan komen we een heel eind met elkaar. Laten we dat vooral vasthouden.



Reacties via Disqus