Catch of the day
1 september 2015

Weemoedige gedachten



Van nature ben ik absoluut geen negatief ingesteld persoon of een pessimist.  Dat zit gelukkig niet in mijn aard en ik vind het zelfs lastig om met mensen om te gaan met een negatieve levenshouding. Die instelling kan ik moeilijk plaatsen.  Zoals een – bewonderenswaardige – vriendin van mij altijd zegt: “deal met je demonen en confronteer jezelf”.  Heerlijk om dit soort mensen om je heen te hebben. Aan de andere kant ben ik ook geen ras-optimist. Iemand die altijd en overal het positieve in alles ziet. Ervan uitgaat dat alles zich ten goede zal ontwikkelen. Mijn conclusie: ik ben een realist. 

Leven in en voor het heden

Nu zijn er over realisten en realisme diverse standpunten en bestaat er geen consensus. Zo ingewikkeld wil ik het ook niet maken. Het gaat mij er ook niet om dat ik deze term vanuit een wetenschappelijk standpunt wil benaderen. Ook de oude Griekse filosofen en de moderne Europese of Amerikaanse wetenschapsfilosofen hebben hun ideeën hierover. Als zij er al niet uitkomen, wie ben ik dan om er iets aan toe te voegen. Mijn werkelijkheid richt zich op de realiteit van de situatie en ik vertrouw op mijn zintuiglijke waarneming. Simpel gezegd: ik ben een praktisch en realistisch ingesteld persoon. Ik leef in en voor het heden. Wel met kennis en ervaring uit het verleden.

Oma's soep

Gedachten over hoe je in het leven staat speelden de  afgelopen twee weken door mijn hoofd. De aanleiding hiervoor  was dat ik bemerkte dat ik soms wat melancholisch of weemoedig was. Vanwaar deze gemoedstoestand? Ik heb geen neiging om een verdrietige kijk op situaties te hebben of zelfs een neiging naar depressie. Nu ben ik me ervan bewust dat melancholie zonder reden kan oppoppen. Denk aan het zien van een mooie ondergaande zon samen met je lief. Het horen van een lied dat fijne herinneringen oproept. Het proeven van dé soep die je terugvoert aan de keukentafel van je oma. Iedereen kent dat gevoel. Gevoelens van onvervuld verlangen of die je doen denken aan fijne momenten in het verleden. Wetend dat het nooit meer terugkomt. Koesterend.

Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan

Weemoedige gedachten ontstaan blijkbaar niet alleen vanuit een privé situatie. Als je – zoals wij – met mensen werkt, ga je je daar schijnbaar toch aan hechten. Ook al is de relatie zakelijk. Of op z’n minst deze mens in combinatie met een situatie, een bepaalde periode of de gewenning aan een manier van werken. Ik heb dat gevoel eerder gehad met fijne collega’s die om hun moverende redenen ons bureau moesten verlaten. En nu de afgelopen tijd overvalt het me weer. Mede door de diverse berichten. Ineens het besef dat de samenwerkingsperiode met freelancers waar je jaren en jaren mee werkt binnen een afzienbare periode gaat eindigen om reden dat we gewoon ouder worden. Een onverwachte aankondiging van een gewaardeerde opdrachtgever dat mijn contactpersoon waar ik 11 jaar mee heb gewerkt de organisatie heeft verlaten. Onze administrateur die al jaren voor ons werkt meldt  te zullen gaan stoppen met zijn activiteiten.

Allemaal berichten die mij – als realist – toch een beetje weemoedig maken.



Reacties via Disqus