Catch of the day
25 januari 2017

Vergane glorie



Weet iemand nog wat steno is? Kan iemand lezen wat op het plaatje staat geschreven? Of komen er dan alleen maar gedachten naar boven van op leeftijd zijnde, strenge ietwat verzuurde secretaresses met een brilletje aan een touwtje en een knoetje die op een lawaaiige schrijfmachine met carbonpapier (weet iemand nog wat dat is) een soort hiëroglyfen uittypt? In ieder geval ontstaat er niet echt een glossy beeld. Maar niets is minder waar.

Op wikipedia is de omschrijving van steno: stenografie oftewel snelschrift of kortschrift is een methode om gesproken tekst op te schrijven in hetzelfde tempo waarin ze uitgesproken wordt. Dit verkorte schrift werd al in de 6e en 7e eeuw na Christus gebruikt.

Houvast

In mijn tijd was steno volgens de methode Groote nog een verplicht vak bij Schoevers waar je een voldoende voor moest halen want anders kreeg je geen diploma ‘directiesecretaresse’. Hetzelfde gold overigens voor typen en een vak dat secretariaatspraktijk heette, maar daarover een andere keer meer . Toen ik van Schoevers kwam had ik het meest aan steno en typen, want verder wist ik eigenlijk nog niet veel. Het gaf me in ieder geval houvast en een gevoel van ik kan in ieder geval iets. Mijn eerste baan was bij een overheidsinstelling en mijn toenmalige baas (tegenwoordig zeg je manager) was absoluut een stenofreak. Iedere ochtend als hij binnenkwam, na zijn eerste kop koffie, ging de telefoon en moest ik, gewapend met mijn stenoblokje, ‘komen opnemen’. Hij vroeg dan ook letterlijk, ”Ine kun je even komen opnemen”. Tegenwoordig is dit niet meer voor te stellen maar toen was dat heel normaal. Gedurende mijn loopbaan zijn er veel epistels gedicteerd en door mij uitgewerkt. Veel vertrouwelijke informatie wist ik op die manier als eerste. Gedachtenspinsels van mijn manager, de nieuwe strategie van de onderneming, persberichten, stukken voor bedrijfsovernames, memo’s voor advocaten in crisissituaties en ga zo maar door. Ik zat overal met mijn neus bovenop. Steno was indertijd niet alleen voor secretaresses maar ook secretarissen die veel notuleerden, journalisten en studenten gebruikten het veel. Het meest bekend zijn de stenografen in de Tweede Kamer, die overigens nog steeds bestaan.

Uitstervend ras

Ik vind het jammer dat steno nu niet meer bestaat en dat ik, zelfs op mijn midden 40-ste, onderdeel ben geworden van een uitstervend ras. Het wordt niet eens meer gegeven op Schoevers. Zelfs het woord secretaresse is al bijna verdwenen. We heten tegenwoordig allemaal ….. assistant. Nu in het digitale tijdperk zijn er andere eisen, talenten en kwaliteiten nodig om met de hedendaagse hectiek om te gaan. Toch ben ik heel blij dat ik steno heb geleerd, zelfs in deze digitale snelle wereld met alle laptops, ipads, smartphones, etc. Het was en is nog steeds heel handig. Ik kan openlijk aantekeningen maken in een soort geheimschrift dat niemand kan lezen en kan letterlijk opschrijven wat er wordt gezegd en gevraagd. Regelmatig hoorde ik mijn managers zeggen, ‘oh beheers jij steno, wat fijn, dan kan ik even snel wat dicteren’.

Tot op de dag van vandaag gebruik ik steno en heb er gedurende mijn loopbaan heel veel profijt van gehad. Het is dan ook best raar als je tegenwoordig in een sollicitatiegesprek aan de HR-manager van een groot bedrijf moet uitleggen wat steno is. Zucht… ik word blijkbaar toch een dagje ouder.



Reacties via Disqus