Catch of the day
19 december 2016

Verborgen verlangen



Te veel voelt niet goed. Minder voelt beter. Je kent dat gevoel allemaal. Op kantoor staat hier nu een doos bonbons en hoewel je dat eigenlijk niet wilt, blijf je er toch uit eten. Achteraf voelt dat verre van prettig. Hetzelfde geldt voor de aankomende uitgebreide kerstdiners en de berg oliebollen. De overvloed lijkt vooraf zo’n genot, maar na die tijd houd je er een onbevredigd gevoel aan over. Een keuze maken in deze uitnodigende opruimingstijd? Waarom kiezen tussen een paar schoenen of twee jurken. Alles aanschaffen geeft op het moment van de aankoop dat gelukzalige gevoel. Iedere keer weer. Maar daarna! Een geestelijk onvervuld gevoel of spijt blijft vaak over. Er is een te grote overvloed en er zijn teveel keuzes. We blijken collectief verzadigd en als reactie daarop zijn we aan het ontspullen geslagen.

Ontspullen

In het FD Persoonlijk van zaterdag 3 december jl. stond een intrigerend artikel over de hang naar minder materie. De westerse mens is aan het ontspullen. We verlangen meer en meer naar een eenvoudiger leven. Het moet allemaal weer overzichtelijk zijn. Als je al naar een restaurant gaat dan graag één zonder teveel keuze. Laat de kok maar bepalen wat de pot schaft. Net zoals vroeger thuis; je eet wat je krijgt voorgeschoteld. Mopperen dat je iets niet lustte was het enige dat restte, je had simpelweg geen keuze. Kunnen kiezen geeft ballast en ons hoofd zit al zo vol. We kunnen tegenwoordig kiezen uit eindeloze variaties op een product. Dat kost tijd en het verwart. Alles is bereikbaar en we willen ook alles hebben en dat lijkt winst, zelfs rijkdom. Neem als voorbeeld de huishoudelijke apparaten. Deze zijn er allemaal in een of andere design uitvoering. Het moet passen bij je interieur en het gaat niet eens meer om het basale uitgangspunt, namelijk: bruikbaarheid. Een stofzuiger, wasmachine en koelkast brachten comfort, maar wat moeten we toch eigenlijk met zoveel overbodige apparaten als bijvoorbeeld een broodmachine. Ik heb er ook een kast mee gevuld, maar als ik eerlijk ben deed ik het alleen voor vermeend gemak of gewoon voor de heb. Waarschijnlijk was ik bang dat ik anders een kans zou missen.

Loutering

De mens blijkt een diep verlangen naar eenvoud te hebben. Als je het niet herkent: het is er, maar soms zit het diep verborgen. Blijkbaar hebben we genoeg aan weinig en worden we daar het meest gelukkig van. Als je extra vrije tijd hebt of krijgt – denk aan een overstap naar een andere baan – ga je niet eerst op vakantie. Wat wij altijd horen van kandidaten is dat keukenkastjes worden opgeruimd en kledingkasten uitgezocht. Opruimen en het hebben van minder spullen geeft ruimte en rust in het hoofd. Volgestouwde zolders met zaken waar je het bestaan niet meer van wist en die bij een verhuizing weer tevoorschijn komen. Om vervolgens bij die verhuizing in dozen te worden gestopt en daar te blijven zodat je na een aantal jaar toch tot de conclusie komt dat je het niet hebt gemist. Neem kandidaten die hun baan verloren en met minder inkomsten moesten dealen. Zagen wij in zo’n situatie opeens een ongelukkig persoon? Vaak integendeel. Loutering, inspiratie en creativiteit kwamen daarvoor in de plaats. Naast het – gedwongen – kiezen voor een meer bewuste levensstijl.

Verstikking

Mijn heimelijke genoegen is het bezoeken van veilingen. Daar heb je er vele van en als ik daar rondstruin bedenk ik me vaak dat er ook zoveel rommel staat; waar dus gewoon een business van is gemaakt. Waarom willen we dit? Los van de gerenommeerde kunst- en antiekveilingen heb je ook veilingen waar curiosa en varia wordt aangeboden. Op deze manier slepen we met elkaar een hoop onnodige materie heen en weer. Zo’n fenomeen vind ik ook de winter- of kerstfairs die in deze periode van het jaar onmisbaar lijken te zijn. Van tuinhaarden, winterserviezen, buitenbeelden, potpourri variaties tot stoere outdoor kleding. Vele meters (eigenlijk) onnodige hebbedingen die uiteindelijk letterlijk en figuurlijk opstapelen naar overbodige ballast. Je denkt er geluk en vrijheid mee te krijgen, maar het verstikt je langzaam.

De menselijke geest blijkt niet geschikt voor overdaad. Daar ga ik dit jaar onder de kerstboom eens over nadenken. Ik zal het zeker ter sprake brengen tijdens het copieuze kerstdiner waar ik – weet ik nu - met een te volle buik en dus met spijt van tafel zal gaan. In plaats van het zoeken naar een cadeau onder de boom zal ik dit jaar gaan zoeken naar mijn verborgen verlangen naar eenvoud.



Reacties via Disqus