Catch of the day
15 oktober 2019

't Kan verkeren.....



Ik freelance al een tijdje, laten we zeggen zo’n beetje de helft van mijn leven. Nu heet dat zzp’er, maar ik houd meer van ‘freelancer’ en vooral van de eerste 4 letters. Heerlijk die vrijheid om af en toe even niet ’t hoofd boven het maaiveld uit te steken en na een pauze weer opgeladen en gemotiveerd aan de volgende opdracht te beginnen.

Elke keer ben ik gefascineerd door het kijkje in weer een andere keuken. De grote corporates, het familiebedrijf, een oncologisch ziekenhuis, ik mocht er werken! Niet alleen afwisseling, maar vooral ook ontwikkeling en zo gaan groeiende competenties hand in hand met ingewikkeldere opdrachten.

Sinds een jaar werk ik als bestuurssecretaris (via Secretarius, zusterbedrijf van Pro Assistance) bij een faculteit. In dat jaar heb ik deze nieuwe functie kunnen uitbouwen in een steeds stabieler wordende organisatie. Er is een strategie op papier gezet en het bestuur is stevig in positie gebracht. Alles is leuk aan deze opdracht, zelfs het woon-werkverkeer, want met maar 10 km enkele reis kan ik op de fiets. Vergelijk dat eens met een jaartje filerijden naar Amsterdam en je begrijpt dat ik energie krijg van deze opdracht.

Het bestuur vraagt bij herhaling of ik wil blijven, maar daar bedank ik voor, want dat kan niet als je al zo lang zelfstandig bent.

Ondertussen wordt het nieuwe academische jaar geopend met prachtig ceremonieel, de rector komt langs om de implementatie van de strategie te bespreken en krijg ik er een team bij. Never a dull moment! Ook qua ondernemen bruist het, binnenkort kan ik met een volgende opdracht starten met mogelijk interessante spin-off. Terwijl ik daarover nadenk, besef ik mij ineens hoe enorm ik het naar mijn zin heb in mijn huidige opdracht; de fijne samenwerking met bestuur en collega’s, uitdagend en divers werk en dat in mijn eigen stad.

Welke nieuwe opdracht kan hier aan tippen? Food for thought. Elke nieuwe opdracht is toch als het ware een incentive en als interimmer ben ik toch zo vrij als een vogel? Ik kan mijzelf dit keer niet overtuigen. Ik word blij van de dynamiek op de campus en de ontelbare mogelijkheden die de universiteit biedt als werkgever. In plaats van het stokje over te willen dragen wil ik verder bouwen en een nog betere bestuurssecretaris worden. Zonder te zoeken heb ik mijn plek gevonden. Deze realisatie komt als een schok, maar als ik het voor mijzelf op een rijtje heb gezet is het verhelderend en ga ik met een blij verrast bestuur in gesprek. Inmiddels heb ik een prachtig aanbod met vaste aanstelling aangenomen (de proeftijd zat er al op ;-).

‘t Kan verkeren……… dankjewel Secretarius voor deze geweldige match!

En wat ik over een paar jaar doe? Dat weet niemand.

Elise Steenbergen

 



Reacties via Disqus