Catch of the day
31 augustus 2016

Sterke geheugens



Hoe bezorg je 250.000 warme lunches op de fiets? Iedere dag weer. Feilloos bij de juiste persoon afgeleverd. Intelligente digitale systemen versus goed vertrouwen en het geheugen van de mens. In Het Financieele Dagblad van 20 augustus stond een relatief klein artikel maar met een dermate grote foto dat het opviel en mij na lezing aan het denken zette. De kracht van simpele systemen, het vertrouwen in elkaar en een duidelijke structuur. Ik ontkom er niet aan dat ik – voor een juiste context - enkele zinnen letterlijk over heb moeten nemen uit het artikel van Franka Rolvink Couzy.

Dabbawala’s

In India binden iedere dag duizenden maaltijdbezorgers (dabbawala’s) verschillende lunchboxen aan hun fiets om die bij de juiste persoon af te leveren. De fietser brengt die boxen naar de trein, die de maaltijden vervolgens naar de stad vervoert, waar de meeste mensen werken. Op het station wordt de lunchbox weer door een andere bezorger opgehaald. Op deze manier worden al tientallen jaren door het thuisfront of een restaurant gekookte warme lunches bezorgd bij de werknemers in de stad. Iedere bezorger weet precies van wie welke tinnen box is en zorgt er ook voor dat de juiste box weer bij het juiste adres wordt terugbezorgd. Harvard heeft dit zogeheten dabbawala-systeem onderzocht en kwam tot de conclusie dat dit uiterst efficiënt gaat. Elke dag worden middels dit systeem zo’n 250.00 lunchboxen bezorgd, zonder digitale toepassingen en er worden nauwelijks fouten gemaakt. Ondanks de beperkte informatie die op de boxen staat. Vaak is er niet meer dan een nummer dat de weg naar de eigenaar wijst. Een retouradres staat er niet op. Toch komen de boxen weer gewoon terug bij de juiste persoon. Alles gaat in goed vertrouwen en draait op het geheugen van de bezorgers.

Knellende systemen

Is het niet bijzonder dat een vooraanstaande Amerikaanse universiteit een onderzoek doet naar dit systeem? Zelf vraag ik me af of wij het dan zo verleerd zijn om zelf na te denken en gedisciplineerd ons werk te verrichten waardoor dit systeem nu dus blijkbaar zo’n aandacht krijgt. Of ben ik nu te kort door de bocht? Naar mijn idee werkten we tientallen jaren geleden meer volgens dit soort dabbawala-systemen. Denk aan de mijnindustrie; weten dat je elkaar moest kunnen vertrouwen, het belang van ervaringen van jezelf en anderen in je geheugen in te prenten en het je precies houden aan de regels. Voor je eigen veiligheid en die van anderen. Wanneer het elke dag gaat om een groot aantal maakt dat natuurlijk grote indruk; je moet er niet aan denken dat die lunchblikken gaan schuiven. Zou het te maken kunnen hebben met “je werk gewoon goed willen doen”? Weten dat je een belangrijke schakel in de keten bent en dat als jij die doorbreekt er iemand is die geen eten krijgt? Of willen we tegenwoordig niet meer volgens een strak systeem werken, waar je niet van mag en kunt afwijken, omdat we dat als beknellend ervaren? Tegenwoordig moet je immers vooral ook “vrijheid voelen”. Met name bij zelfstandig handelen (maar hoe zit het dan met vrijheid van denken?). Of verantwoordelijkheid willen nemen, ergens écht voor willen gaan. Maar het gewoon goed willen doen, is dat dan ook al beknellend?

Schuivende kaartenbakken

In onze branche wordt al jaren de discussie gevoerd of we op termijn nog wel bestaansrecht hebben. Dat de social media ons werk gaan overnemen. Bij het lezen van het artikel in het FD moest ik hier ook aan denken. Dat de ouderwetse kaartenbak (wat een naar woord is dat trouwens) of het huidige sophisticated CRM systeem wordt vervangen door de kaartenbak die nu LinkedIn heet. Een toekomstig werkgever moet dan dus eigenlijk zelf in die bak gaan zoeken naar de juiste kandidaat. Hoe weet hij dan dat hij de best passende kandidaat voor de organisatie kiest? De juiste kennis en ervaring vind je misschien nog wel, maar het juiste karakter, de juiste persoonlijkheid? Zonder human interface? Ik ben er daarom nog niet zo van overtuigd dat bureaus kunnen en zullen worden vervangen, want volgens mij draait het net zoals bij het sublieme dabbawala-systeem uiteindelijk om kennis van zaken en een feilloos aanvoelen van wat een organisatie écht nodig heeft. Het gaat om het vertrouwen in en het steunen op het geheugen en de vaardigheden van - in ons geval – een ervaren consultant.



Reacties via Disqus