Catch of the day
21 juli 2015

Carrière weggeslingerd



Uiteraard bemiddelen wij alleen maar voor prachtige functies. Het enige verschil is dat de ene soms nog net iets mooier is dan de andere. Overdrijf ik nu? Toch niet. Het marktsegment waar wij ons in bewegen maakt dat we eigenlijk altijd interessante functies mogen invullen. Toch kennen ook wij wel degelijk bijzondere uitschieters. Niet alleen in type organisaties, maar ook in een gewenst eisenpakket. Zo’n uitdaging hadden we de afgelopen periode bij de hand. Een geweldige positie waar mijn collega flink haar tanden in kon zetten. Dus zij ging de wereld over. Op zoek naar die ene secretaresse die voldeed aan alle gevraagde eisen en wensen. En wat je dan uiteindelijk overkomt.

Mensenwerk

Voor ons is niet snel iets te veel, te gek of overvraagd. Wij hebben begrip voor alle situaties. Dat is ons vertrekpunt. Dit kan zijn voor een organisatie, maar zeker ook voor een directeur of bestuurder. Een organisatie wordt nog steeds gevormd door mensen. Zij bepalen een cultuur, maken de regels en bepalen de richtlijnen. Hoe groot iemands verantwoordelijkheid binnen deze organisatie ook is, het blijft een mens. Een mens dat ook wel eens twijfels heeft of onder zeer grote druk staat. Iemand die moet presteren, grenzen verleggen en daarmee weleens niet meer als mens wordt gezien. Dat je zijn onzekerheid niet altijd ziet, wil niet zeggen dat die er niet is. Ons werk is om bij zo iemand een ondersteuner te plaatsen die complementair is. Dat is mooi werk. Mensenwerk.

Knippen, buigen, springen

Iedereen kent of heeft wel eens gehoord van 'The Devil Wears Prada'. De film waarin Meryl Streep hoofdredactrice Miranda Priestly van een modetijdschrift speelt. Het blijkt een ramp om als secretaresse voor haar te werken. Er zijn kandidaten die hun huidige baas met haar vergelijken, maar vaak alleen incidenteel. Die Priestly eist echter voortdurend dat iedereen naar haar pijpen danst. Dus een ieder buigt, knipt en springt. Om het onmogelijke voor haar mogelijk te maken. En waarom eigenlijk? Omdat ze erbij willen horen? Genieten van de status? Persoonlijke grenzen willen verleggen? Het modetijdschrift verkoopt als een dolle. Aandeelhouders willen meer rendement. Uitgever verhoogt oplage. Druk op Priestly wordt opgevoerd. Haar gedrag is verklaard en geaccepteerd. What’s new? Okay, in de film uitvergroot, maar in essentie niet zo bijzonder en anders.

She ticks all the boxes

Voor een geschetst karakter à la Priestly kregen wij een zoekopdracht. Leuk en zeker uitdagend. De wereld was ons zoekgebied en er was geen enkele belemmering. Ook niet in salaris. Stevige eisen, maar daar stond iets tegenover. Mijn collega zocht en vond haar. In de Verenigde Arabische Emiraten. Ze sprak 4 talen vloeiend, was universitair opgeleid en zeer service minded. Alleen maar wereldwijd gewerkt voor grote internationale merken. Geen relatie of kinderen, dus volledige focus op het werk. En ze zag er ook nog eens geweldig uit. Altijd meegenomen. Een wereldse dame. Gesprekken werden gevoerd, appartement geregeld, verhuizing in gang gezet en toen. Toen kwamen er foto’s op internet voorbij. Gezellig met vriendinnen. Op zich niets bijzonders. Gewoon een beetje plezier maken. Maar moet dat aan een paal? Hangend? Slingerend? In het Midden Oosten rijden echt de allermooiste auto’s. Maar moet je jezelf over zo’n motorkap draperen ? En dat alles met je vrienden delen op Facebook?

Paaldansend ten onder

Ja, ze is heel eigentijds, maar voor onze opdrachtgever daarmee toch iets té. Er was een grens en die had ze zelf overschreden. Ze nam een paal in d’r handen en niet haar toekomst. Veel geïnvesteerd in een studie, het leren van andere talen en het achterlaten van haar vaderland. Haar doel: opbouwen van een carrière. Door het plaatsen van een paar te wulpse privé foto’s werd alles onderuit gehaald.

De moraal van dit verhaal? Besef wat je doet als je foto’s deelt op platforms via internet.



Reacties via Disqus