Catch of the day
30 september 2015

De pretparkgeneratie



Als toeval niet bestaat en alles een reden heeft dan vraag ik me oprecht af waarom de afgelopen weken gesprekken in mijn omgeving zoveel over kinderen gingen. Wat gaat mij overkomen of wat moet ik hiervan leren. Wat was de reden?

Op je werk uitrusten

Begin dit jaar belandde ik in een geweldig “adults only resort”. Heerlijk! Ik kan me niet voorstellen dat deze term niet bekend is, maar voor alle zekerheid: omgevingen waar volwassenen in alle rust kunnen ontspannen. Dus: een plek zonder kinderen. Nu heb ik absoluut geen hekel aan kinderen, maar wel aan onopgevoede kinderen. Ik maak nu geen vrienden maar helaas zijn dit soort kinderen er tegenwoordig nogal veel. Te veel. Overal. Bijna niet te vermijden. Als je dat toch wilt, kom je dus terecht in de “adults only” concepten van al bestaande hotels en resorts; opkomend zijn ook de vliegtuigen en restaurants. Met een tweejarige aan de hand, een baby op de arm en het zweet op haar rug, kwam een vriendin een keer het vliegtuig binnen. Ze zag de blikken van de medepassagiers: als ze maar niet naast mij komt zitten. Ze begreep het gevoel zo goed en voelde zich doodongelukkig. Je zou op kunnen zien tegen een reis in je eentje richting Nieuw-Zeeland, maar zo niet een andere vriendin. Geen zorg voor haar kind (en man), alleen zijzelf met boek, film en vooral zonder stoorzenders. En verder: moeders die momenten voor zichzelf zoeken door laat naar bed te gaan of in bad gaan liggen. Of een paar uur per week willen werken omdat dit eigenlijk stiekem veel rust geeft.

Entertainment moeder

De eerste jaren hadden wij kinderloze collega’s maar sinds een paar jaar is dat anders geworden. Op dit moment varieert het van een zwangere tot de collega’s die een 2-, 4-, 11- of 15-jarige zo goed mogelijk de wereld in willen helpen. Dat zorgt voor leuke verhalen aan de lunchtafel. Hoe creëer je tijd voor jezelf, blijf je jezelf ontplooien, verval je niet tot slons en kom je echt ooit van die chronische vermoeidheid af? De kinderloze collega’s horen dit aan en denken: zal ik vanavond thuis eten of in dat nieuwe restaurant, aan welk boek begin ik en hoe laat begint morgenochtend mijn sportles. Met een Schoeversvriendinnetje spreek ik minimaal 1 - we proberen 2 - maal per jaar af. Een avond bijpraten. Reuzegezellig en heel dierbaar. Niet ingewikkeld. Tenminste. Als we er eenmaal zitten. De uitdaging is de weg er naartoe. Dat moet gepland worden rond proefwerken, sport en aandacht. Voor haarzelf? Nee, voor de kinderen. Dus afgelopen week was het weer zover. Rende ze van haar werk naar huis. Snel een paar hamburgertjes in de pan, instructies aan de kids wat ze vóóral niet mogen en hup de auto in. Een glaasje witte wijn, een sigaretje uit een boterhamzakje (“we willen minderen en hebben thuis één pakje”) en belevenissen van maanden in een paar uur delen. Een geluksmomentje. Verlangend naar een volgende fase of zelfs leven waarin je niet voor € 7.000 per week een huis huurt voor je samengestelde gezin waarin 4 pubers met lange gezichten rondhangen en jij ook nog als entertainment moeder van je eigen geld voor vermaak mag zorgen.

Chronisch gebrek aan opvoeden

Als dienstverlener zijn wij uiteraard zeer flexibel. Hoe zich dat tot kinderen verhoudt? Aanwezige baby’s tijdens interviews (“ze slaapt normaal rond deze tijd”) en schreeuwende kinderen tijdens telefoongesprekken (“ik zet ze even buiten en trek je niets aan van het bonken op de ramen”). We kunnen té leuke voorvallen noemen en daar wel een boek over schrijven. Later. Als we tijd hebben. Eerst een ander boek delen. De Pretparkgeneratie van Aryan van der Ley (ISBN10 9038896549 en ISBN 13 9789038896540). Het is zo herkenbaar. Als je het nog kunt en wilt zien en eerlijk bent.

Ik citeer letterlijk de samenvatting van internet: “de pretparkgeneratie staat model voor de manier waarop we tegenwoordig met elkaar en vooral met onszelf en onze kinderen omgaan: alles moet leuk zijn, en gericht op een directe bevrediging van de eigen lust. Dat in tegenstelling tot vroeger, toen juist fatsoen en gemeenschapszin hoog in het vaandel stonden. Van der Leij laat zien dat in de huidige samenleving de kinderwereld tot model is verheven: egocentrisme en een beperkte toerekeningsvatbaarheid zijn bij kinderen weliswaar een gegeven, maar kunnen tot excessen leiden als die op latere leeftijd nog steeds de toon voeren. Ook in zijn minder extreme vormen ervaart de samenleving echter overlast, zeker nu ouders door internet, mobiele telefonie en de sociale media steeds minder grip hebben op hun kinderen; er dreigt een chronisch gebrek aan opvoeden”.

Herkenbaar? Kijk nog eens om je heen!
Dit gaat natuurlijk niet over jou en mij. Nooit.



Reacties via Disqus