Catch of the day
7 juli 2015

Mijn > 500 intieme vrienden



“Wil je in mijn poëziealbum schrijven? Nee, niet op de eerste pagina’s, want die zijn voor papa, mama, opa en oma”. Wie kent deze vraag nog? Wie kent zo’n versje nog? Eerst met liniaal en potlood nette lijntjes trekken. Met het puntje van je tong uit je mond, uitermate geconcentreerd op je aller-, allernetst de regeltjes schrijven. Lijntjes daarna uitgummen. Een mooi poëzieplaatje erbij plakken en dan was je trots én vereeuwigd met je beste vriendinnetje. Ik heb niet het gevoel dat ik oud ben, maar ergens ben ik stok. We leven nu in de vlotte wereld van WhatsApp, Facebook, Instagram, LinkedIn, Twitter, Pinterest, Google+, Snapchat, YouTube en Tumblr waar alles, maar dan ook alles wordt gedeeld. Waar is de romantiek van het poëzieversje gebleven?

Te dikke Nokia

Persoonlijk ben ik nooit geïnteresseerd in de nieuwste gadgets. Ook nooit geweest. Al helemaal niet als het iets met techniek of ICT te maken heeft. Op dat gebied loop ik altijd achter de feiten aan. Voor mij moet er een bewezen nut zijn, daarna ga ik mezelf er nog eens in verdiepen. Ik ben dus die persoon die een apparaat gelijk begint aan te sluiten en later pas de gebruiksaanwijzing leest. Privé beslis ik alleen voor mijzelf, maar zakelijk dus ook voor anderen. Een mobiele telefoon was voor mij iets om te bellen en mee gebeld te worden. Hoezo foto’s maken? Mijn collega’s vonden het allemaal prima en halen daar ook hun eigenheid niet uit. Vonden het zelfs geestig dat er in het uitgaanscircuit werd gegrinnikt om hun te dikke Nokia. Je begrijpt dat ik de iPhone 1, 2 en 3 aan ons voorbij liet gaan en pas bij 4 ben ingestapt. Het nut was bewezen.

De junior

Du moment dat ik mij een aantal jaar geleden toch moest verdiepen in social media startte ik met Hyves. Bleek al even uit te zijn. Passend beeld. Dat kon ik al achter me laten. Facebook was in, dus ik mij aangemeld. Grappig om weer oude bekenden te zien, maar de hoofdreden was informatie inwinning van kandidaten. Noodzakelijk als je tientallen cv’s per dag krijgt. Na Facebook volgde LinkedIn en daar heb ik het bij gelaten. Ik voel namelijk geen behoefte de wereld te laten weten hoe creatief mijn bordje met eten is opgemaakt.

Maar de jongeren wel, want social media met fotocontent zijn helemaal van nu. Uit onderzoek (onderzoeksbureau Newcom Research & Consultancy, 2015) blijkt dat zij afhaken van Facebook en dat Instagram, Pinterest en Snapchat terrein winnen. Twitter is zelfs bezig aan een duikvlucht; nu al van 3,5 miljoen naar 2,8 miljoen Nederlanders. 2,8 Miljoen!! Wat een aantallen. Ik ben redelijk verbijsterd.

De medior

Word ik nu al die zeur die moppert over “de jeugd van tegenwoordig”? Voer ik dan alleen maar goede gesprekken, lees ik kwaliteitskranten en kijk ik actualiteitenprogramma’s? En mijn generatiegenoten?

Ik was een lang weekend met een vriendin weg. Doen we jaarlijks. Nu al zo’n 10 jaar. Even weg van alledag met tijd en aandacht voor elkaar. Alleen die aandacht die er eerder voor elkaar was, wordt nu gegeven aan de wereld om haar heen via WhatsApp. Wat er wordt gedacht, gedaan en gezien. Haar naaste omgeving kent iedere gezette stap wel of niet opgeleukt met een foto, maar zij weet niets van mij. Dit gebeurt niet eens bewust, maar er is geen rust en aandacht meer voor het hier en nu en voor elkaar. Hoe sociaal zijn die media eigenlijk?

Ik ben er daarna eens op gaan letten als ik uit eten ging. Tot mijn verwondering zie ik dat het bijna uitzonderlijk is wanneer mensen aandacht voor hun tafelgenoot hebben. De wereld daarbuiten blijkt vele malen interessanter. Uit onderzoek van de Nationale Academie voor Media en Maatschappij in 2012 blijkt dat jongeren tussen de 13 en 18 jaar lijden aan Social Media Stress (SMS). Ze geven aan niet meer zelfstandig te kunnen stoppen met het gebruik van social media. Ze hebben een angst om dingen te missen en om buitengesloten te worden als ze niet in staat zijn om direct een binnengekomen bericht op hun mobiele telefoon te bekijken. Dat geeft een enorme druk. De social media blijken door hun geluiden en pushberichten jongeren in hun greep te houden. Ik vraag me nu alleen af of dit alleen bij jongeren een probleem is.

De senior

We kennen – denk ik – allemaal in onze omgeving wel een oudere die zich heeft verdiept in social media. Een 86-jarige vader die per ongeluk op Facebook jouw vrienden zijn vrienden wil maken. Ach, het valt ook allemaal niet mee om in deze snelle tijd op oudere leeftijd mee te moeten komen. Maar als bloggen eigenlijk niets meer of minder is dan het bijhouden van een dagboek (weliswaar online, maar schrijven blijft schrijven), dan breek ik een lans voor Hendrik Groen, 83¼ jaar en zijn boek “Pogingen iets van het leven te maken”(Meulenhoff, 2014). “Geheime” dagboekaantekeningen uit het gehele jaar 2013 van een man woonachtig in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Lees het. Het is dan wel een boek, maar laat je daar niet door weerhouden. De man schrijft buitengewoon grappig en ironisch. Hilarisch en vilein. Maar heeft een goede, scherpe geest. Aan de andere kant is het ook aandoenlijk en triest.

Lees het ook om te weten wat je te wachten staat als je later groot bent. Maar blijf je realiseren hoe het ooit begon, dus nog eentje dan:

Al ben je klein
Je hebt iets weg te geven
Je kunt iets zijn

Een lach, een knik
Een lieve blik
Doen veel in ieders leven



Reacties via Disqus