Catch of the day
15 februari 2017

Leven in cirkels



Hoe staat het met de goede voornemens? Het is half februari en hoewel je op 1 januari nog dacht – nee, overtuigd was - dat dit jaar het begin van je nieuwe leven was, drong het menselijk tekort zich al snel en sterk op. Binnen een week was het eerste sigaretje weer opgestoken (ca. 12% houdt het vol) en – as I write – zit 95% al weer op het gewicht van december. Van het “allemaal anders willen doen”, het beter voor jezelf opkomen (bij vrouwen…) en een evenwichtiger bestaan leiden is al snel niet veel meer over. Her en der laat februari nog een laatste stuiptrekking zien, maar dan kabbelt het jaar toch weer voort zoals altijd. De schone leien zijn al weer vervuild.

Leef je eigen leven

Waarom krijg je het toch niet voor elkaar om je leven zo in te richten zoals dat voor jou ideaal lijkt? Het lukt vaak al niet om slechts één goed voornemen in je dagelijkse systeem in te bedden. Oude of bekende gewoonten zijn te sterk. Geeft dat zekerheid en comfort? Rituelen en ritmes waar je niet los van komt. Er zijn tegenwoordig (life) coaches en zelfs Schools of Life waar ze je o.a. leren met een andere blik naar je verlangens en je “eigen ik” te kijken. Ik vind daar heel veel van, maar laat dat voor een ander moment. Wat mij ook mateloos interesseert is om welke redenen tieners keuzes maken die bepalend zijn voor de rest van hun leven. Wij hebben op kantoor wel eens het rondje gedaan: heb je de juiste (studie)keuze gemaakt? Wat had je in het werkzame leven voor ogen en is dat ook uitgekomen? Daar komen heel verrassende antwoorden op. Leuk om in je eigen omgeving te doen.

Ik zou nog wel eens willen (laten) onderzoeken waar een bepaalde keuze op een essentiële leeftijd op gebaseerd is. Vaak vraag ik kandidaten waarom ze tot hun keuzes zijn gekomen en de antwoorden zijn divers: zo snel mogelijk uit huis weg, in het dorp was alleen een Mavo en ik wilde niet verder fietsen, mijn vriendinnetje ging ook naar die school, mijn ouders vonden dat ik eerst een degelijke opleiding moest volgen, men verwachtte het gewoon van mij. Wat de antwoorden ook zijn, de rode draad is dat het vaak niet een echt persoonlijke keuze is geweest. De start van een leven dat “gewoon zo is gelopen”.

Verheffende levens

Hoe sterk ben je ook op die leeftijd en wat weet je nu helemaal? Begeleiding en aandacht van ouders (of opvoeders) of een school is essentieel. Het écht kennen van het kind. Het lijkt dat je op een (te) jonge leeftijd een basale keuze moet maken. Van deze keuze kun je de rest van je leven “last” krijgen. We komen met kandidaten in gesprek die – vaak tussen de 40 en 45 jaar; de “is this all there is” leeftijd – nog een ommezwaai willen maken. Waarom geeft datgene wat ik nu doe te weinig voldoening? Het lijkt wel of de afhankelijkheid die je als tiener al onbewust meekreeg blijft voortbestaan. Als je ouder wordt is dat de afhankelijkheid van de mening van anderen; maatschappij, partner, vrienden, familie, sociale omgeving en de op social media geschetste ideaalbeelden van anderen. Hoeveel inzicht heb je in jezelf en durf je daarnaar te handelen? Ik doel hiermee niet op dat alles maar “leuk” moet zijn of dat je alleen maar iets moet doen waar je op dat moment behoefte aan hebt. Het gaat er meer om te weten wat je talenten zijn en waar je intrinsiek gelukkig van wordt. Dan mag je ook de context van je leefomgeving meenemen. Het hoeft echt allemaal niet zo hoogdravend te zijn. Je kunt ook intens tevreden zijn met repeterende taken. Ik werkte ooit voor een CEO die – zoals dat heet – loaded was en zich alles kon veroorloven wat nu in je opkomt. Toch werd hij het meest gelukkig van twee keer per jaar naar hetzelfde hotel met vakantie gaan en zijn biertje in het plaatselijke café drinken. Hij kende zichzelf heel goed en leefde daar ook naar.

Leven in loze kreten

Gevoelsmatig “leven” we de laatste jaren in loze kreten. Of in kreten die dat zijn geworden. Eén daarvan is het volgen of kennen van je passie. Wat zegt dat nu toch. Je kunt mij niet vertellen dat je het zelf niet gebruikt of te pas en onpas in je omgeving hoort. Ik betrapte mezelf er ook op en wij noemden het ook op onze site: “passie voor ons vak of wij werken met kandidaten die passie hebben voor hun werk”. Volgens de meeste bedrijven werken ze met passie, maar is dat in de praktijk ook zo? En wat is je passie dan? Dáár zou je een antwoord op moeten hebben. Als je dat kunt geven ben je al een eind op weg naar zelfinzicht en door zelfinzicht kun je uiteindelijk de juiste voornemens maken die je dan uiteindelijk ook écht gestand kunt doen.



Reacties via Disqus