Catch of the day
14 mei 2020

Het einde van de tunnel



Een zonnige dag precies een week geleden. Ik wandel naar de school van mijn kinderen, een minuut of 20 door een vrijwel groene omgeving. Zoals vaker de laatste tijd voel ik dankbaarheid voor de fijne plek waar we wonen. Alle voorzieningen zijn dichtbij maar om ons heen geeft de mix van oude huizen en veel groen rust. Via de straat met de kleine buurtbakker kom ik bij school. Het klasje dat les krijgt, heeft net pauze en speelt lekker buiten. Ik groet de juffen die pleindienst hebben en loop door naar de klas. De juf van mijn jongste gaat met zwangerschapsverlof en we hebben met z’n allen een leuk pakket voor haar gemaakt dat een collega bij haar langs zal brengen. Door de kinderstemmen vanaf het plein op de achtergrond, lijkt het even alsof alles normaal is. Op de terugweg zie ik een vliegtuigje met de feestelijke boodschap dat Pierre 80 is geworden. Ik stel me hem voor, ontroerd door het gebaar.

De symboliek raakt me: een boodschap hoog in de lucht om te laten weten dat er met liefde aan je gedacht wordt… maar helaas wel op afstand.

In de aanloop naar de persconferentie vorige week dinsdag zag ik de hoop oplaaien. Hoop op versoepeling en de terugkeer naar een normaler leven. Zoveel mensen, zoveel meningen. En hoewel er steeds gezegd wordt dat het virus iedereen raakt en dat we dit met 17 miljoen mensen doen, is het absoluut niet zo dat we allemaal in een vergelijkbare situatie verkeren. Hoe voelt het als corona hard toegeslagen heeft in je directe omgeving, of als je ernstig ziek bent en onzeker wacht op het vervolg van je behandeling? 

Hoe is het om thuis te komen van een lange dienst, je lijf pijnlijk en je hoofd en hart gevuld met al het leed dat je voorbij hebt zien komen, in de wetenschap dat je volgende dienst weer zo intensief zal zijn? Wat als het bedrijf waar je je ziel en zaligheid in hebt gestopt, in nood verkeert en de toekomst er dreigend uitziet? Of als je angstig opstond, met een zwaar hart in afwachting van nieuwe escalaties binnen je gezin of omdat je koelkast leeg is en voor je portemonnee hetzelfde geldt. 

Ieder huisje heeft zijn kruisje maar sommige kruisen zijn een stuk zwaarder te dragen.

De uitkomst van vorige week zorgde voor gemengde reacties. En dat is begrijpelijk, want de route die we afleggen door deze donkere tunnel is niet voor iedereen hetzelfde. Toch merk ik steeds weer dat het me moeite kost als mensen met harde woorden duidelijk maken dat er maar één oplossing is: zo snel mogelijk terug naar ‘normaal’ en ophouden met deze onzin. Was de oplossing maar zo eenvoudig. Ik ben zo benieuwd hoe ‘we’ er uit gaan komen aan de andere kant van die tunnel. Zeker als ik kijk naar de mensen die het goed hadden en in de luxe positie verkeren dat ze het (uiteindelijk) weer goed zullen krijgen. Blijven we nemen, vinden dat we recht hebben op… Blijven we oogkleppen ophouden? Vliegen wanneer we zin hebben, twee auto’s rijden als standaard, de verziekte kledingindustrie maximaal sponsoren en dagelijks vlees eten alsof dat normaal is?

Of is in ieder geval een deel van de bevolking klaar voor een verandering, na deze gedwongen tijd van reflectie.

Ik loop het pad op naar de voordeur, dat we delen met de buren. De buurman komt net zijn deur uit, dus we groeten elkaar en doen gelijktijdig een stap achteruit. Binnen wacht de drukte van mijn gezin, een huishouden dat rommelig is, een opdracht van een klant, een module van mijn opleiding en later op de dag een video-afspraak met één van mijn intervisiegroepjes. Met een glimlach denk ik aan het pakket dat de juf morgen ontvangt, de vrolijke blauwe slinger met babyfoto's van al 'haar' groep 3/4 kinderen, de lieve tekeningen, de mooie woorden en de kadootjes. Iets leuks doen voor een ander voelt altijd fijn en nu extra. Wat kan ik morgen doen om een ander blij te maken?

 

Tamara Verweij
Tekstschrijver & redacteur

 

 



Reacties via Disqus