Catch of the day
9 januari 2017

Haat door geluid



Enig idee wat één van de grootste ergernissen op kantoor is? Waar – gezien de tegenwoordige open kantoortuinen – meer en meer mensen onder lijden? Wellicht heb je er zelf onbewust last van, maar één ding is zeker: om je heen zijn er collega’s die een innerlijke strijd voeren. Je ziet het niet direct, maar let maar eens goed op. Kijk iemand eens in de ogen of wees alert op tijdelijk ander gedrag. Dan kun je zomaar onderdrukte woede, walging of zelfs haat zien. Wanneer? Op het moment dat een collega in hun nabijheid langzaam maar duidelijk hoorbaar een appel eet, zijn cracker met pindakaas besmeert, een bak met cruesli wegwerkt of bij voortduring zijn neus ophaalt. Welkom in de wereld van storende geluiden en geuren.

Irritant gedrag

Zolang ik mij kan herinneren verstar ik bij het horen van bepaalde geluiden. Ik ervaar dan plots allerlei heftige emoties die ik niet kan onderdrukken. Het voelt alsof ik bevries en ik functioneer dan even niet. Vergelijk het met een opeens opkomende boosheid. Die geluiden beperken zich overigens bij mij tot met name eetgeluiden en dan ook nog niet eens alle. Maar het effect dat het op mij heeft is daarom niet minder erg. Je zult je kunnen voorstellen hoe gezellig het vroeger thuis bij ons aan de eettafel was. Ik herinner mij dat ik soms omgekeerd op mijn stoel met mijn handen op mijn oren aan tafel zat. Tot frustratie van mijn ouders en met name mijn vader. Hij was namelijk degene waar ik mijn pijlen op had gericht. De dokter had zijn krakende kaken niet kunnen verhelpen. En hij kon toch moeilijk zijn voedsel gemalen eten om dat irritante gedrag van die kleine dochter te voorkomen.

Wurgneigingen

Kleine meisjes worden groter, maar de irritatie voor eetgeluiden bleef. Ik kreeg op enig moment een collega die iedere dag op dezelfde tijd een handvol noten at. Ik dacht dat ik gek werd. Ging op dat moment de kamer uit, elders een telefoontje plegen, thee halen of wat dan ook. Ik kon het niet aanhoren hoe iemand tergend langzaam die noten aan het wegwerken was, gjieuw, ggjiieuw, ggggiiiiieuw. Ik moest dit bespreekbaar maken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe vertel je zoiets? Ik heb het na enige tijd gedaan en weet je wat ze zei? “Had dat eerder gezegd, ik kan me heel goed voorstellen dat je overgevoelig voor geluiden bent”. Wauw. Wat was ik opgelucht. Bij een bezoek aan een freelancer ging het niet heel erg over de inhoud, maar over haar ergernis bij die ene collega die iedere dag stipt om 11.00 uur haar papieren zakdoekje uitvouwde, langzaam een appeltje daarop schilde (de kunst was dat de sliert niet werd onderbroken) en dan zéér langzaam dat appeltje naar binnen werkte. Ze kreeg wurgneigingen. En ik begreep dat gevoel.

Smakkende collega’s

Midden jaren 90 ben ik met een vriendin naar China geweest. In die tijd waren er minder westerse toeristen dan tegenwoordig, maar toen al werd deze groep bij restaurants in afgescheiden ruimtes geplaatst. Overdreven? Mwaw. ‘s Lands wijs, ‘s lands eer. Die slurpende geluiden zijn voor een “normale” westerling ook al even wennen. Vorig jaar werkten wij voor een organisatie die was overgenomen door een Chinese grootmacht. Iedereen op cultuurcursus, maar sommige gebruiken worden niet opgenomen in het leerpakket. Het was even wennen voor de Nederlandse secretaressen om de vergaderruimte aan te treffen die – in onze ogen – in een soort slagveld was achtergelaten na een lunchmeeting. Blij als het niet jouw beurt was om voor verslaglegging te zorgen en tussen smakkende collega’s te zitten. Werken binnen een internationale omgeving kent soms ook een keerzijde.

Misofonie

Hoe groot was mijn vreugde toen een collega – die dezelfde symptomen vertoont – mij zei dat wij niet helemaal gek zijn, maar dat onze aandoening een naam heeft. Het is een neurologische aandoening en heet misofonie. Ha, eindelijk erkenning! Een overgevoeligheid voor klok-, eet-, tik-, of snuifgeluiden. Als je dus een glas met wat dan ook achterelkaar weg klokt, kijk dan even naar je buurman. Misofonie is vooral een afkeer van geluiden die door mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (eten, smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc.). Maar ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Van de meeste van die geluiden heb ik gelukkig helemaal geen last!

Ik kon mijn vader eindelijk zeggen dat ik een soort patiënt was (grinnik). Wat hij zei? Ach kind, had dat toch gezegd, dan had ik er rekening mee gehouden. Grappig. Maar toch, er hoeft geen sprake van misofonie te zijn om als collega’s gewoon rekening met elkaar te houden. Nog los van de geluiden is het eten van vis, patat of een pizza ook niet heel fijn op kantoor. Je kunt denken “stel je niet aan”, maar uiteindelijk is het niet echt prettig wanneer iemand naast je zit te kraken, te smakken, te slurpen of etensluchten verspreidt.



Reacties via Disqus