Catch of the day
10 juli 2019

Florence, mijn thuis



Juni 2008. Ik zit op een heuvel met uitzicht over de stad. Achter me een kerkje waar monniken Gregoriaans zingen. De avond valt en kleurt alles om me heen oranje. Cypressen waaien zachtjes heen en weer in de warme wind. Florence. De stad waarvan ik binnen een paar weken zoveel ben gaan houden. Ik ben bijna afgestudeerd. Sta op het punt voor een half jaar naar Zweden te vertrekken. Maar ik weet: dit is het. Hier hoor ik. Hier ben ik thuis.

Even doorspoelen naar een dikke 11 jaar later. Buiten is het 40 graden en ik zit in een 500 jaar oud stadspaleis deze blog te tikken. Op de achtergrond hoor ik mijn collega’s babbelen. In de taal waarvoor ik hier oorspronkelijk kwam: Italiaans. Sinds 1,5 jaar mag ik Florence mijn thuis noemen. Ik heb een appartement in een fijne wijk. Mijn vaste plekjes voor een glas wijn of een kop koffie waar ze me inmiddels kennen. Fijne mensen om me heen en in 1,5 jaar tijd de taal vloeiend leren spreken. Ik werk als office manager en docente Engels voor een talenschool en heb daarnaast mijn eigen bedrijf waarmee ik anderen help mijn stad te ontdekken.

Dit is wat er kan gebeuren als je je hart volgt. Als je je vastbijt en niet opgeeft, als je ook probeert te blijven staan wanneer er een storm opsteekt in je leven, als je je overgeeft aan wat je écht wilt doen. Dat ging niet van gisteren op vandaag, er zitten 11 jaar en een half mensenleven aan ervaringen – hele goede en hele verdrietige – tussen. Je struikelt, maar je staat ook weer op.

Sinds die avond op die heuvel in Florence ben ik talloze keren terug geweest in de stad waar ik zoveel van hou en waar ik me zo moeiteloos thuis voel. En elke keer vroeg ik me af ‘zou ik misschien niet…..?’ om vervolgens ik weet niet hoeveel bezwaren te bedenken waarom emigreren geen optie was. Maar er waren kleine, veelal onbewuste, stapjes. Ik verruilde een vaste baan met bijbehorend contract, uitstekend salaris, eigen auto en appartement, voor freelancen en de wereld rondreizen. Met jaarlijks een vaste stop in Florence. Omdat dat van alle prachtige plekken die ik op de wereld zag, uiteindelijk toch mijn ‘happy place’ was. Maar nooit werd de droom om me er te vestigen echt concreet. Totdat iemand twee jaar geleden tegen me zei ‘maar waarom ga je het niet gewoon probéren?!’ Toen viel het kwartje: niets is ooit voor eeuwig. Je kunt altijd weer terug. In het vliegtuig naar huis maakte ik een lijstje van dingen die ik moest regelen. Drie maanden later stapte ik met mijn kat op het vliegtuig op weg naar mijn nieuwe thuis.

Het was wennen. In het begin voelt alles als vakantie. Een weekendje weg dat wel érg lang duurt. En zo voelt het soms nog steeds. Het weer, het lekkere eten, de fijne mensen. Ik geniet er met volle teugen van. Maar er was en is ook twijfel. Ga ik dit wel redden? Krijg ik die taal ooit in de vingers? Ga ik Italianen en hun cultuur ooit echt begrijpen? Ga ik er wel tussen passen en ben ik wel in staat vrienden te maken? Hoe vind je in vredesnaam een leuke vent hier?

De keren dat ik huilend met de kat op schoot op de bank heb gezeten zijn ontelbaar. De momenten waarop ik me alleen voel zijn er nog steeds met regelmaat. Maar dwars door dat alles heen is er altijd dat stemmetje: hier hoor ik. Dit wil ik. Hier ben ik thuis. En dat maakt dat je elke keer weer opstaat als het even tegenzit. Dat je blijft proberen als je er met de taal niet uit komt. Dat je nieuwe mensen kansen geeft en zelfs dat je voorzichtig durft te gaan daten met die gekke, galante ijdeltuiten van een Italiaanse mannen.

Alles is nieuw. Die neus ga ik nog wel een keer of wat stoten. Aan iets bureaucratisch dat ik weer eens verkeerd begrepen heb. Aan een macho met een ego waar je u tegen zegt. Aan de mussen die van het dak op je hoofd vallen als het bloedheet is buiten. Maar ik doe wat me gelukkig maakt en volg mijn hart.

Waag die sprong, duik in het diepe, droom, wees bang, huil je ogen uit je hoofd, schreeuw je longen uit je lijf en lach tot je buikpijn hebt. Het is het waard en het is het mooiste dat je ooit zult doen!

 

 Esther Baardemans

 



Reacties via Disqus