Catch of the day
7 augustus 2019

Fantaseren, dromen, plannen, doen!



Onlangs zat ik te lunchen met een goede vriendin, toen zij opeens zei: “Jij bent best wel impulsief hè?” Heb je dat ook wel eens meegemaakt? Dat je denkt: gaat dit echt over mij?

Naast opmerkelijk, vond ik de vraag van mijn vriendin, die mij toch heel goed kent, intrigerend, want blijkbaar ziet een ander jou soms heel anders dan jij jezelf ziet. Ben ik een impulsief mens (waar natuurlijk echt helemaal niets mis mee is!), die uitvoert wat in haar hoofd opkomt? Of wil ik iets heel graag en ga ik daar vervolgens (uitputtend soms) mee aan de slag. Of ligt de waarheid - zoals zo vaak - in het midden?

Ik ben een nieuwsgierig mens en heb een levendige fantasie. En ik kan goed visualiseren. Grote doelen starten bij mij met een fantasie en die fantasie visualiseer ik (soms bewust, soms onbewust). Dat lukt de ene keer beter dan de andere keer. Een rustig, gelukkig leven in Toscane op een klein boerderijtje en een boek schrijven heb ik vaak gevisualiseerd maar het heeft mij nog niet in actie gebracht. Ook een camper kopen en door Amerika reizen niet. Maar….werken op een ambassade op een unieke plek op deze wereld, emigreren naar Spanje en werken bij een krant (2 dromen in 1 klap), voor mezelf beginnen, een langer verblijf in de twee mooiste steden ter wereld, stoppen met roken… dat is allemaal gelukt.

Als dromen steeds terugkeren, dan vind ik dat ik er iets mee moet doen: want alleen dromen, dat brengt mij niet in Rome, laat staan in New York! En dan ga ik iets doen dat ik sowieso graag doe: ik ga plannen. En plannen betekent dat ik doorga met dromen maar ook actiever word. Gewoon… een keer kijken op internet of het gemakkelijk is om een leuk appartement te huren. En uitzoeken wat voor budget je nodig hebt om 10 weken op een hele prettige manier in New York door te brengen terwijl je geen inkomsten hebt. Dit plannen gebeurt vooral in mijn hoofd en deel ik meestal met niemand. Misschien schaam ik me er voor (“wat een fantast”) of wil ik het pas delen als het vastere vorm krijgt.

Het belangrijkste moment in dit hele traject is het kopen van een speciaal schriftje, dan weet ik wel hoe laat het is! Dan wil ik het echt heel graag! Als je de lege schriftjes ziet die ik in een la heb liggen… dan is duidelijk dat ook mijn dromen niet allemaal tot een plan, laat staan uitvoering, hebben geleid. Maar als dat schriftje er is, dan komt het tot leven en wordt het dus ook spannend. Want dan ga ik ook de beren op de weg visualiseren (Ga ik dit echt doen? Hoezo eigenlijk, wat moet je in je eentje op je 52ste in New York? Stel je voor dat dat appartement in Rome helemaal niet bestaat, hoe betrouwbaar zijn de Italianen nou eigenlijk?). Maar dit is ook het moment dat ik denk: en ik ga het toch doen! Ik vind zelf overigens dat dit hele voorgaande proces totaal niets met impulsief gedrag te maken heeft. Als ik psycholoog zou zijn, zou ik eerder denken: “Controlfreak! Ga gewoon!”

Uiteindelijk werden het 10 fantastische (!) weken in New York (en later ook in Rome). Het begon met die fantasie, met die droom – waarin ik mijzelf in Central Park op een bankje zag zitten, de zon die op mijn hoofd scheen, een eekhoorn aan mijn voeten, een Starbucks-koffie in de ene hand en een boek in de andere. En het eindigde met een van de mooiste ervaringen van mijn leven.

Volgend jaar ga ik weer! Met de man waar ik zielsveel van houd, die ik na mijn terugkeer uit New York ontmoette en met wie ik in 2020 vijf jaar getrouwd ben. Met hem ga ik het hele verhaal opnieuw beleven, niet in het voorjaar maar tijdens de Indian Summer, niet 10 maar 2 weken. Wat niet anders is, is de manier waarop deze reis wordt aangevlogen. Het schriftje moet ik nog wel kopen (en nee, ik kan daarvoor niet een schriftje gebruiken dat nog in de la ligt) maar de plannen krijgen al vorm.

Dromen, plannen en doen, het hoort allemaal bij mij. Om dromen te realiseren moet je misschien wel zoiets concreets en banaals doen als plannen. En toch… ik droom ook wel eens van een impulsief leven, zonder strakke planningen, schema’s en schriftjes… Wie weet…ooit! Als ik met pensioen ga. Tot die tijd ben ik heel tevreden met mijn gedroom, geplan en gedoe!

 

Marjan Reitsma

 

 



Reacties via Disqus