Catch of the day
3 juli 2017

Collega's



Zoals ik al in mijn vorige column had aangekondigd gaat deze column over de dynamiek en sfeer tussen secretaresses onderling. Gelukkig gaat het in veel organisaties prima maar toch is het niet altijd pais en vree in secretaresseland. Niet alleen de relatie baas-secretaresse is gebaseerd op vertrouwen maar ook de relatie tussen secretaresses onderling is gebaseerd op wederzijds vertrouwen. Maar wat ik ook heel belangrijk vind, is dat deze relatie een gunfactor moet hebben. We zijn geen concurrenten maar collega’s. En daar zit naar mijn mening weleens het probleem. Want een vervelende onderlinge sfeer kan het werkplezier behoorlijk verzieken, letterlijk en figuurlijk.

Omdat ik voor veel verschillende bedrijven heb gewerkt was ik in veel gevallen de nieuwkomer op een secretariaat. Meestal ging dat goed, maar helaas werd ik soms gezien als een ‘bedreigende factor'. Niet omdat ik dat dacht, maar omdat ik het daadwerkelijk heb ervaren. Een hele vreemde ervaring, zeker omdat ik zelf helemaal niet zo in elkaar zit. Ik zie collega’s als collega’s en niet als bedreiging, hou van harmonie en niet van (onnodige) conflicten. Misschien een beetje naïef - op dit punt - omdat ik altijd van het goede uitga. Helaas zit de wereld niet altijd zo in elkaar.

Nieuwe baan

Een aantal jaren geleden begon ik met veel plezier aan een nieuwe baan op een RvB secretariaat. Ik stelde me aan iedereen voor en zou door mijn kamergenote, ook secretaresse van een RvB-lid, worden ingewerkt. Zij werkte daar al ruim 30 jaar en wist veel over het bedrijf, de cultuur en de mensen. Na een paar dagen bekroop mij toch een raar gevoel, mijn intuïtie zei dat er iets niet klopte maar ik kon er nog niet echt mijn vinger op leggen. Het was in het internetloze tijdperk en in de tijd van de archiefkasten. Als ik wat vroeg over lopende dossiers dan kreeg ik een antwoord met een begeleidende blik die ik niet echt vertrouwde. En jawel, op een middag ging ze vroeg weg en kwam ik erachter dat het precies het tegenovergestelde was zoals zij het mij uitlegde. Een soort van ik zeg dat het rood is maar eigenlijk moet het groen zijn. De volgende dag liep ik na een bespreking op de gang en ving een telefoongesprek op waarin zij zei, ik zorg ervoor dat ik ‘haar’ er binnen 2 weken uit werk, dan zal ik ‘jou’ voorstellen en kunnen ‘wij’ gaan samenwerken. Onmiddellijk heb ik haar geconfronteerd met wat ik had opgevangen en dat ik in de gaten had hoe ze mij inwerkte oftewel tegenwerkte. She was not happy, ontkende het natuurlijk, werd knalrood en vervolgens begon ze een offensief: een ijzige stilteperiode. Na ongeveer een week zei ik tegen haar dat we toch moesten samenwerken en dat ik voorstelde om opnieuw te beginnen. Dit werkte, niet meteen, maar na een paar weken klaarde de sfeer wat op en uiteindelijk hebben we 6 jaar prima samengewerkt. Zo kan het gaan. Je moet er alleen wel allebei voor open staan.

Bedreigende factor

Ik heb echter ook een situatie meegemaakt waar twee secretaresses helemaal niet meer met elkaar spraken, niet wilden lunchen in hetzelfde bedrijfsrestaurant als de ander er ook zat. De communicatie ging via iemand anders en ook de HR-afdeling kon hier niets aan doen omdat ze allebei gesteund werden door hun respectievelijke managers.

Als nieuwe collega word je nogal eens gezien als 'bedreigende factor' en als concurrentie. Zeker in tijden van bijvoorbeeld reorganisaties of fusies/overnames. Dan is het ieder voor zich en komt het bizarre in mensen naar boven. Collegialiteit en werken in teamverband zijn dan soms ver te zoeken. Dat is natuurlijk ook logisch. Wanneer je ziet aankomen dat je baan wellicht komt te vervallen, brengt dat veel angst en frustratie met zich mee.

Of wanneer je tegen de pensioenleeftijd loopt en er een nieuwe secretaresse wordt aangenomen om jou zogenaamd wat werk uit handen te nemen. Op dat moment voelt het alsof die persoon jouw werk op korte termijn gaat overnemen en ondermijnt het je vertrouwen.

Sfeerbepalend

Het kan ook andersom. Dat de sfeer op een secretariaat omslaat omdat er een nieuwe collega bij komt die zich in het sollicitatiegesprek heel coöperatief opstelde en aangaf vooral graag in teamverband te werken en later in de praktijk blijkt echter het tegenovergestelde. Ze is zeer dominant aanwezig, toont geen verantwoordelijkheidsgevoel en is daardoor enorm sfeerbepalend. We hebben allemaal een bepaald karakter en we zijn niet allemaal hetzelfde. Het werken in teamverband vergt dat je af en toe een beetje water bij de wijn doet en in ieder geval luistert naar elkaar. Heel belangrijk is een goed gevoel voor humor en wat zelfspot. Dat blijkt voor sommigen erg moeilijk te zijn. Ze blijven in hun eigen verhaal zitten, hebben weinig tot geen inlevingsvermogen en gaan van het negatieve uit. It is my way or the high way. Met deze laatste categorie blijf ik het lastig vinden om samen te werken. Het lukt uiteindelijk wel omdat ik me vaak aanpas en dat voelt niet altijd goed en kost erg veel energie. Als het om een interim functie gaat, is het weer makkelijker dan wanneer het een vaste baan betreft.

Natuurlijk valt hier nog meer over te schrijven. Gelukkig gaat het meestal goed. Ik heb ook vele leuke vriendschappen overgehouden aan de verschillende banen die ik heb gehad. Bottom line blijft het een kwestie van geven en nemen, elkaar vertrouwen, luisteren en met name het elkaar gunnen. We moeten het met elkaar doen.



Reacties via Disqus