Catch of the day
30 mei 2017

Attitude



Het leven van een secretaresse gaat niet altijd over rozen. Omdat we zo nauw met onze managers samenwerken geeft dat soms vreemde situaties. Je denkt ze te kennen maar dan toch weer net niet. Dit kan een uitdaging zijn, het houdt je scherp en houdt het vak spannend maar in andere gevallen kan het ook een hoop onaangename stress geven. In deze column wil ik het hebben over het gedrag en stemmingswisselingen van een manager. Vanwege die hele nauwe samenwerking worden wij hier onmiddellijk mee geconfronteerd en is dit iets waar we dagelijks mee moeten dealen. De houding, nukken en grillen van een manager. Meryl Streep in de film The devil wears Prada geeft hier best een goed beeld van, alleen is het voor ons geen film maar the real life. Gelukkig zullen velen van jullie denken, geen idee waar ze het over heeft, maar weer anderen zullen denken, ’breek me de bek niet open’. Overigens is bijzonder gedrag niet alleen maar weggelegd voor de manager want ook op een secretariaat kan de dynamiek ineens omslaan als er een nieuwe collega bij komt die enorm sfeerbepalend is.

Vreemde toespelingen

Maar nu weer over de managers. Ik heb weleens situaties meegemaakt waarvan ik echt niet wist wat ik ermee aan moest. Zoals jullie weten loop ik al een tijdje mee in het vak en heb ik voor veel verschillende managers gewerkt. Een aantal jaren geleden heb ik zelf een hele rare en pijnlijke situatie meegemaakt. Ik had een goed sollicitatiegesprek gehad met een bestuurslid van een middelgrote onderneming. Het klikte en van beide kanten keken we uit naar onze samenwerking. Vanaf mijn eerste werkdag bleek de aardige man van het sollicitatiegesprek een compleet ander mens te zijn. In de ochtend ging het nog wel redelijk maar in de middag begon hij merkwaardig gedrag te vertonen. Hij liep zwalkend door de gang, praatte vreemd en hing letterlijk over mij heen als hij achter of naast mij stond. Een paar dagen later kwamen er vreemde toespelingen en legde hij zijn hand op die van mij. Ik werd steeds kattiger en liet duidelijk blijken dat hij hiermee moest ophouden. Op een avond werd ik om 23.00 uur gebeld door een soort hijger die me vroeg of ik de volgende dag wat aardiger voor hem wilde zijn. Heel eng allemaal en zo bizar. Ik had het idee in een verkeerde film te zitten. In mijn 2e week heb ik hem bijna een klap gegeven nadat ie echt te dichtbij kwam. Vervolgens heb ik hem in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt dat ik hier absoluut niet van gediend was en dat hij onmiddellijk moest ophouden, anders zou ik een officiële klacht indienen wegens ongewenste intimiteiten. Hij begreep er helemaal niets van want hij bedoelde het alleen maar aardig. In diezelfde week moest ik iets opzoeken in zijn bureau en vond een halflege fles sterke drank. Toen viel het kwartje. Ik zat nog in mijn proeftijd, ben naar P&O gegaan en opgestapt. Hier had ik echt geen zin in. Later begreep ik het. De sollicitatiegesprekken waren steeds in de ochtend geweest en dan was hij over het algemeen nog redelijk nuchter. Deze man is niet lang daarna op een zijspoor gezet en jaren later hoorde ik dat het gelukkig goed is gekomen met hem.

50 Shades of management

Dit is maar een voorbeeld en zo zijn er ongetwijfeld vele. Dominante managers die absoluut geen tegenspraak dulden en waar je 24/7 voor moet klaarstaan. Narcistische managers zonder gevoel, die het woord ‘zelfreflectie’ niet in hun vocabulaire hebben staan en Bokito-gedrag vertonen. Als interimmer heb ik ooit voor een manager gewerkt die mij vroeg een aantal lastige afspraken voor hem te maken. Vervolgens vroeg hij zich later af waarom die afspraken in zijn agenda stonden. Toen ik zei dat hij daarom had gevraagd, bitste hij mij glashard toe dat dit niet het geval was, ik dit zelf had verzonnen en ze moest afzeggen. Heel bizar.

Vervolgens heb je ook de micro-managers of controlling managers. Tot op zekere hoogte is dit natuurlijk prima tenzij ze zich gaan bezighouden met de soorten nietjes, paperclips en met waar de perforatorgaatjes in het papier moeten zitten. En dan natuurlijk de chaotische managers. Ik heb ooit voor een vrouwelijke manager gewerkt die zo chaotisch was dat ze het overzicht verloor en dat vervolgens afreageerde op haar omgeving. Scheldend en tierend liep ze dan door de gang. Dat is niet echt prettig voor de sfeer in het bedrijf. Het gebeurde niet dagelijks maar als de spanning hoog opliep dan ontplofte ze. Gevolg was dat medewerkers om haar heen nog maar met een half oor luisterden want iedereen wachtte op de volgende woedeaanval.

En dan niet te vergeten de buitenlandse managers. Als je in een global bedrijf werkt waar veel verschillende nationaliteiten te vinden zijn is dat prima en absoluut leuk. Al die cultuurverschillen zijn interessant en inspirerend. Maar is er maar één andere nationaliteit dan kan dit heel bepalend zijn voor de cultuur en sfeer in een organisatie. Een kennis van mij werkte ooit in een bedrijf dat gerund werd door Aziaten. Ook al was het bedrijf gevestigd in Nederland, er werd verwacht dat de Nederlanders zich aanpasten aan de Aziatische cultuur. Zij verwachtten bijvoorbeeld dat een secretaresse zich heel gedienstig en onderdanig gedroeg.

Uitzonderingen

Natuurlijk zijn dit uitzonderingen en is het overgrote deel van de managers heel prettig om mee samen te werken. Gelukkig maar. Ik hoop ook dat de meesten van jullie dit niet herkennen. Mocht dit wel zo zijn dan nog een tip; pas jezelf niet teveel aan, trek eventueel tijdig aan de bel en twijfel niet aan jezelf.

En zoals ik hierboven al schreef is het ook in secretaresseland niet altijd pais en vree. Maar daarover een andere keer meer want dit onderwerp verdient een eigen column. Een cliffhangertje dus.



Reacties via Disqus