Catch of the day
4 september 2019

Alice in Wonderland



Folly Bridge in Oxford aan Abingdon Road. Op die plek kreeg Carroll Lewis destijds het idee voor het verhaal Alice through the looking glass. Alice bestond echt; het was de dochter van de decaan van Christ Church College waarvan het terrein uitkijkt op de Folly Bridge. Het verhaal gaat over een meisje dat zich eigenlijk verveelt en op zoek gaat naar magische plekken.

Mijn naam is geen Alice, mijn naam is Mirjam en ben nu 58 jaar. Sinds mijn 18e jaar werk ik, met een korte tussenpauze, als management ondersteuner op diverse niveaus voor verschillende instanties en bedrijven. Vorig jaar liep ik 2 maanden lang elke dag op diezelfde Abingdon Road via de brug naar mijn tijdelijke huis; Folly Bridge House***, studio Calendula in Oxford.

Het idee kriebelde al een tijd. Na zoveel jaren bijna op een lopende band je leven leiden, hoe goed ook, was ik eigenlijk kwijt wat ik nu echt wilde in mijn leven. Ik deed veelal wat toevallig op mijn pad kwam, wat paste binnen de opvoeding van de kinderen, in combinatie met de drukke baan van mijn man, wat de mogelijkheden binnen een werkplek waren of wat ik dacht wat er van mij verwacht werd. Ik betrapte mijzelf erop dat ik steeds meer de behoefte kreeg om niet zoveel meer te moeten, om contact te maken met waar ik blij van word, hoeveel initiatief ik uit mijzelf kon nemen, per dag op te kunnen staan zonder verplichtingen, kijken wat voor weer het is, hoe ik mij voel, beslissen wat ik die dag wilde doen en dat ook gaan doen. Ik doe veel zaken op mijn gevoel maar de richtingaanwijzers zaten even onder de modder dus ik kon ze niet meer lezen. Zo voelde het.

“Waarom?” vroegen vriendinnen toen ik van mijn plannen vertelde om 2 maanden alleen naar Oxford te gaan? “Doen!”, zeiden beide kinderen en echtgenoot. “Stoer!” zeiden sommigen. “Gek!” zei iemand… het leven is toch om te delen?

Alice in Wonderland collage

Ik stelde mijzelf geen doelen, had geen idee van wat het resultaat zou zijn en of 2 maanden voldoende zouden zijn. 

Oxford werd het omdat ik mij prettig voel bij de Engelse taal en cultuur en het een mooie oude studentenstad is. Folly Bridge House omdat het een oud Victoriaans huis is, heel idyllisch op een eilandje in de Thames ligt en de studio een serre had waar ik heerlijk in zon en regen kon zitten. 

De voorbereidingen bestonden uit het vervanging regelen op mijn werk, mijn eigen misbaarheid in familie en vriendenrelaties loslaten, een ticket kopen en de studio boeken. Toen het besluit er eenmaal lag heb ik het gewoon gedaan. Niet nerveus, niet onzeker, niet bang of bezorgd. Gewoon gegaan. 

Het proces wat dan volgt is heel gek. Gedurende 3 weken moest ik nog heel veel van mijzelf. Op tijd eten, op tijd boodschappen doen, plannen van wat ik per se wilde zien in de stad, achtergronden lezen over de historie…. Kortom, afkickverschijnselen van het toch best wel zwaar overgeorganiseerd zijn. Wat ik elke dag deed was wandelen, elke ochtend door het park van Christ Church College en later uitbreidend langs de oevers van de Thames en River Cherwell die elkaar kruisen voor mijn studio. Nog later door weilanden zonder iemand tegen te komen naar naastgelegen dorpjes. Alleen, in stilte. Na 3 weken veranderde er iets, ik liet los in mijn hoofd en lijf. Geen bewuste keuze, het gebeurde gewoon. Dat ga je dus uitstralen want ineens had ik met allerlei mensen heel leuke gesprekken. Heel spontaan en altijd erg leuk. Of het nu een glazenwasser was, een gepensioneerde man die zijn huis had verkocht en nu met zijn vrouw 8 maanden op een woonboot over de rivieren trok, een kapper die suggesties doet om naar bepaalde oude dorpjes te gaan, of een vrouw uit Toronto met wie je dan ineens een hele dag in het prachtige Ashmolean museum rondloopt terwijl ze alleen maar de weg aan mij vroeg. 

Alice in Wonderland Kasteel

Oxford werd mijn stad. Ik kwam er toen alle bomen nog in de knop zaten en zag per week de blaadjes groeien, zag de natuur mooier worden, de ganzen en eenden met elkaar vechten vanuit mijn serre op de Thames. Ik heb alle colleges bezocht, hoefde op het eind zelfs geen fee te betalen omdat ik resident was! Heb de Harry Potter Tour gedaan, de Inspector Morse Tour, rondvaarten gemaakt, staan meejoelen langs de kant bij de bumping boatraces van de verschillende colleges en dan later een borrel drinken bij The Head of the River. Ging mij zelfs ergeren aan de kuddes toeristen die ervoor zorgden dat in de weekenden de stad, mijn stad,  totaal overliep. Met de bus naar Blenheim Palace, naar Whitney en lopen naar Godstow om daar in The Trout Inn iets te drinken.

Ik ben nooit bang geweest, heb mij wel soms alleen gevoeld, maar nog meer dan dat gelukkig en dankbaar dat ik de ruimte kon nemen om contact met mijzelf te maken. Heb eigenlijk helemaal niet veel over grote zaken in het leven nagedacht, ik werd van binnen gewoon rustiger en voelde meer ruimte. Kreeg ook niet meteen inzichten of wat ik nu wilde qua werk of andere zaken maar voelde mijzelf meer verbonden met de natuur en de kracht in mijzelf om wat dan ook aan te pakken.

Alice in Wonderland collage 2

Na 8 weken kwam het gevoel dat ik ook echt weer iets wilde bijdragen. Ik wilde weer terug naar familie, vrienden, werk. Mijn man kwam naar Oxford en wij zijn samen nog 2 weken door Cornwall gereisd. Dat was ook nodig om de sprong weer te maken naar mijn oude leven.

Toen Miranda van Pro Assistance vroeg of ik mijn verhaal wilde doen, heb ik geaarzeld of ik dat wilde. Wat ik heb gedaan deed ik voor mijzelf, niet om iemand anders iets aan te tonen, niet om bijzonder te willen zijn. Het is niet voor iedereen mogelijk om even ontslag te nemen van het leven dat je leidt. Ik kon het alleen door de support van mijn familie, collega’s en vriendinnen. 

En wat heeft het mij dan uiteindelijk opgeleverd? Heel, heel veel. Meer vertrouwen in mijn eigen kunnen, meer liefde voor mijn man, meer dankbaarheid voor wat ik heb en de kracht om toe te geven dat mijn werk mij niet de voldoening gaf die ik zocht. Mij niet meer zo vaak laten leiden door wat niet kan maar meer door wat wel kan. Dat door een stap te zetten, het maken van de volgende stap steeds makkelijker wordt. Maar vooral dat (en dat wist ik eigenlijk al doordat wij veel gereisd hebben) het leven vorm krijgt door de mensen die op je pad komen en de wijze waarop je met ze connect.

Ik heb nu een mooie nieuwe baan waarin ik veel rustiger sta dan voorheen, in andere banen. Ik zie daar elke dag dat wat je ook doet het alleen zinvol is als je het doet met mensen die ook open staan, je stimuleren het beste uit jezelf te halen zodat het zakelijke eindproduct wordt behaald door middel van samenwerking, begrip voor elkaar en inzet. Een mens gaat niet onderuit door hard werken. Het gebeurt door de manier waarop en de omstandigheden waaronder je hard werkt. Het hele Oxford avontuur heeft mij niet echt iets magisch gebracht waar Alice naar op zoek was. Maar ik kan iedereen aanraden een periode af te schakelen en op zoek te gaan naar wat je diep van binnen echt zou willen doen. 

 

Mirjam van Male 

 

*** www.follybridgehouse.co.uk  



Reacties via Disqus