Catch of the day
17 juni 2016

Vakantiegedoe



Tegen mijn gevoel en principes in heb ik twee bloggen verstek laten gaan. Nou, nou. Geen wereldschokkend nieuws, maar in een mensenhoofd kan het toch best lastig zijn. Al die afwegingen die daaraan vooraf gaan. Kleine innerlijke strijden die worden gevoerd. Op onze website staat: “elke twee weken wordt een nieuwe blog van Miranda gepubliceerd”. En wat je zegt moet je doen. Zo ben ik opgevoed. Een heel helder uitgangspunt waar geen ruimte is voor misverstanden. En dan komt de vakantie in zicht en is er nog zooooo veel te doen. Moet je dan schrijven “In verband met vakantie wordt er geen blog geschreven”?

Afkicken

Op vakantie zijn is - als het goed is – reuze fijn, maar op vakantie gaan is redelijk dramatisch. Zo ervaar ik het althans. Iedere keer weer. Een lang weekend weggaan is overzichtelijk. Je hoeft dan niet zoveel te regelen. Op het moment dat je langer dan een week Nederland verlaat, moet er van alles worden georganiseerd. Het is maatschappelijk verankerd dat je tenminste één keer per jaar een “grote vakantie” moet boeken. En die moet dan minimaal 10 dagen duren. Liever 11, want het is wetenschappelijk (wetenschappelijk = de waarheid) bewezen dat je pas na zo’n langere periode loskomt van je dagelijkse beslommeringen. Dus we zoeken met z’n allen de rust op. Het grote niets doen en niets hoeven. Paradijsjes met zeeën in verschillende tinten blauw waaruit de golven zachtjes rollen over stranden met palmbomen en een met riet gedekt huisje waar de warme wind onderdoor waait. Je werkt hard, dus dit heb je nodig. En hier heb je minimaal recht op.

To-do-lijst

Zo’n vakantie was begin dit jaar geboekt en de datum kwam in zicht. Dan begint het. To-do-lijsten moeten worden gemaakt. Klussen waar je al weken niet aan toekomt dienen toch echt vóór de vakantie te worden afgerond. Je wilt immers verkwikt en met een opgeruimd hoofd na de vakantie niet worden geconfronteerd met achterstallige zaken. Lijsten moeten dus worden afgewerkt, iedere mail moet worden beantwoord, laatste afspraken ingepland, deadline zaken bleken uiteindelijk toch niet zó ingewikkeld (waarom liet je die sowieso liggen?) en het bureau moet keurig worden leeggemaakt. Geen postbakje onnodig gevuld en alles in overzichtelijke mapjes. Geldt dit alleen zakelijk? Nee hoor. Ook thuis wordt het huis gesopt, de wasmand leeggewassen, koelkast opgeruimd, instructies her en der achtergelaten en al stofzuigend en op je knieën dweilend verlaat je je schone huis om met vakantie te gaan. En altijd, echt áltijd blijft er een onderwerp zo geniepig op die to-do-lijst staan.

Straktrekkende teugels

Die lijst komt dus nooit helemaal leeg. Deze keer bleef er halsstarrig “blog” opstaan. Het lijstje werd korter en “blog” steeg gestaag en uiteindelijk stond het moederziel alleen op de eens zo lange lijst. Eén van de laatste app-jes voordat ik het vliegtuig instapte was dan ook richting kantoor met de tekst: “alles klaar, maar voor de blog had ik geen tijd en ook geen ruimte meer in mijn hoofd”. Ik dacht het daarmee te hebben afgedaan, maar zonder mededogen kreeg ik strak terug: “daar heb je dan nog mooi ruim de tijd voor als je het in vliegtuig zit. De blog moet over 48 uur klaar zijn, dus wat is het probleem?”. Pats. Wat je belooft, moet je doen.

Na 48 uur was er inderdaad een blog, maar spontaan opgepakt en geschreven door gast-blogger Kim waarna Houkje de pen overpakte. Soms moet je zaken dus toch loslaten. Als je de teugels té strak aantrekt kan dat op allerlei manieren gaan knellen. Nu waaide er niet alleen lucht onder het riet gedekte strandhuisje, maar werd er juist ook lucht door diverse hoofden geblazen.

De moraal van dit verhaal: trek je eigen teugels niet té strak aan want dan is er geen ruimte meer voor onverwachte manoeuvres. En die zijn nu vaak juist zo leuk!



Reacties via Disqus