Catch of the day
23 februari 2017

2017 tot nu toe: griep, Trump, sneeuw en lente



Wat heeft het nieuwe jaar ons tot nu toe gebracht? Ik weet niet hoe het met jullie is maar mocht je nog geen griep hebben gehad dan ben je absoluut een uniek mens. Wat een gehoest en geproest. De één steekt de ander aan en vervolgens komt het ook nog eens terug. Heel vervelend. Ook ik moest eraan geloven. Hoge koorts, hoofdpijn, hoesten, alle spieren deden pijn en zelfs douchen deed pijn. Kortom één grote malaise.

Schuldgevoel

Ziek zijn is niet mijn ding, zit ook niet zo in mijn vocabulaire en ik kan mij daar heel moeilijk aan overgeven. Ik zeg wel tegen iedereen die ziek dreigt te worden, ga je bed in en ziek goed uit! En als het een collega secretaresse betreft, idem en neem ik met alle liefde haar werk over. Maar dat tegen mezelf zeggen is niet zo makkelijk. Misschien een oud traumaatje uit mijn schooltijd. Ik moest wel echt heel ziek zijn en koorts hebben want anders kreeg ik te horen dat ik spijbelde. En zo voelt het soms nog steeds. Ik mag niet ziek zijn want dan spijbel ik. Maar gelukkig ben ik inmiddels wat ouder en wijzer geworden en heb ik ook geleerd dat als je dit negeert het dubbel en dwars weer terugkomt. Misschien herkennen jullie dit wel. En ik moet eerlijk zeggen, toen ik in mijn bedje lag met die nare griep, ik ook echt niets kon. Toch knaagt er in de verte nog steeds een klein schuldgevoel naar mijn collega’s toe. In mijn verleden, toen ik met allerlei crisissen op het werk te maken had, leefde ik zo op adrenaline dat ik ook bijna nooit ziek was. Tot de crisis voorbij was en alles weer een beetje normaal werd. Dan kreeg ik meestal de rekening gepresenteerd door bijv. een nare bronchitis of zo en dan ook meestal tijdens mijn – zeer naar uitgekeken - vakantie. Ook niet goed.

Politieke invloeden

Nog iets wat iedereen behoorlijk bezighoudt en heeft beziggehouden in deze eerste twee maanden van het nieuwe jaar. De nieuwe Amerikaanse president Trump. Er gaat geen dag voorbij of er is wel weer iets wat hij heeft bedacht, bekrachtigd, getwitterd of gedaan. Misschien denk je wat heeft dat met ons te maken? Wellicht nu niet veel maar ik kan me ook voorstellen dat voor sommigen van jullie dit wel degelijk invloed kan hebben op je werk.

In januari 1992 werd de toenmalige president George H.W. Bush ziek tijdens een staatsdiner in Japan. Ik werkte toentertijd bij een financiële instelling en iedereen was in rep en roer. Het crisisteam werd bij elkaar geroepen want de beurzen zouden instorten als de president zou komen te overlijden. Al snel werd duidelijk dat er niets aan de hand was en dat hij iets van een griepje had (jawel daar is ie weer). Een paar jaar daarvoor in 1990 viel diezelfde pappa Bush Koeweit binnen en begon de Golfoorlog; ook toen waren alle financiële markten in rep en roer. In 1998 bracht de Clinton-Lewinsky affaire ook een hoop onzekerheid. Het heeft allemaal effect, op financiële markten, op export en import, multinationals en dus ook op ons werk.

Het dieptepunt was op 11 september 2001. Tijdens de aanslag op de WTC-twintowers werkte ik bij een groot internationaal bedrijf dat een kantoor had in New York, aan de overkant van het WTC. Tot diep in de nacht hebben we geprobeerd onze collega’s in NY te traceren en ondertussen zag je op het nieuws de beelden. Collega’s die onderweg waren in vliegtuigen naar de US, moesten uitwijken naar onbekende bestemmingen. Het was een hoop organisatie, geregel en ad hoc inspelen op de toen dreigende situatie. Niemand wist wat er nog meer kon gebeuren. We leefden toen ook nog eens in een andere wereld, zonder sociale media, internet en smartphones. Alles lag plat, althans de communicatie met de US. Toen we eindelijk, midden in de nacht, wisten dat iedereen veilig was konden we naar huis alhoewel een aantal van ons dat niet eens wilde. Vooral de collega’s die alleen woonden, waaronder ik, bleven op kantoor want dan was je samen en niet alleen in deze zo abrupt onzekere periode. Het is zo vreemd wat er op zo’n moment gebeurt, je kunt je hier niet op voorbereiden, het is gewoon doen en gaan met z’n allen. Het is te hopen dat Trump niet al te gekke dingen gaat doen en dat we gewoon normaal ons werk kunnen blijven doen.

Vorst, sneeuw en lente

Tja en toen was er de sneeuw. Het was winter in Nederland. We konden eindelijk weer eens schaatsen en sleetje rijden. Wat is het dan mooi buiten, echt een sprookjeswinterlandschap (tot het gaat dooien). En we hadden het allemaal in één week; vorst, sneeuw en lente. Heel bijzonder. Binnenkort is het voorjaarsvakantie, de ene helft van Nederland gaat naar de wintersport en de andere helft viert carnaval. Ik ga helemaal nergens heen maar word wel steeds vrolijker naarmate de maand februari vordert. De dagen worden langer en de lente komt eraan. Heerlijk, want ik (en ik denk jullie ook) ben echt toe aan de lente.



Reacties via Disqus