Door Mandisa
De secretaresse anno 2012: Amsterdam & New York
16 februari 2012Ongeveer 11 jaar geleden koos ik er voor om als secretaresse te gaan werken. Mijn eerste echte baan vond ik bij een software bedrijf in Amsterdam waar een secretaresse werd gezocht voor de Sales Directeur en zijn team. Het was een leuke job en ik leerde er elke dag. Toch werd ik al snel onrustig van het idee dat ik week in week uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit bij hetzelfde bedrijf met dezelfde mensen zou moeten werken. Niets ten nadele van mijn fijne collega’s bij dat bedrijf overigens, waarschijnlijk zit het freelancen me gewoon in het bloed! Uiteindelijk ben ik toch nog ruim 2 jaar bij deze organisatie gebleven voor ik de stap naar het freelanceschap durfde te zetten.
Op het geniale idee om mijn diensten op freelancebasis aan te gaan bieden werd in eerste instantie door mijn omgeving een beetje lacherig gereageerd. Ik was op dat moment pas 23 jaar, dus “wat wist ik nou eigenlijk helemaal”? Toch heb ik doorgezet en uiteindelijk heeft deze stap in een hele positieve ervaring geresulteerd.
Het meest waardevolle van het werken bij al die verschillende bedrijven vind ik persoonlijk dat je de verschillende managementstijlen leert kennen. Daarnaast is het ervaren van verschillende bedrijfsculturen heel handig om te bepalen in welke omgeving je het best functioneert en je je prettig voelt. En omdat elk bedrijf weer heel anders werkt, brengt dit met zich mee dat het werk van een managementondersteuner iedere keer weer anders is.
De functienamen die al die verschillende bedrijven toepassen op de functie van managementondersteuner vind ik altijd erg interessant; secretaresse, management assistant, directiesecretaresse, personal assistant, executive assistant, administrative assistant, office assistant; you name it, they got it. Voor een freelancer is het altijd weer de kunst om aan de hand van een functienaam / omschrijving te bepalen wat de functie nu werkelijk inhoudt. Zo heb ik functienamen voorbij zien komen waarvan ik dacht dat een beetje opwaardering van de naam van de functie op z’n minst terecht zou zijn gezien de inhoud van de functie, maar zo waren er zeker ook functienamen waarvan voornamelijk de titel heel mooi en zeer gebreid was…
Ik heb een tijdje in New York gewerkt en daar is me opgevallen dat bepaalde dingen er daar op de werkvloer heel anders aan toe gaan. Een mannelijke managementondersteuner is bijvoorbeeld heel normaal in New York terwijl dat hier in Nederland nauwelijks voorkomt.
Het meest opvallend vind ik toch wel het verschil in servicegerichtheid tussen de gemiddelde management assistant in New York en hier in Nederland, waarmee ik overigens helemaal niet wil zeggen dat wij hier in Nederland niet servicegericht zijn! De service die men in New York geeft, op kantoor maar ook zeker in winkels, restaurants en andere commerciële instellingen, zouden wij in Nederland met onze nuchtere houding bijna als “too much” beschouwen. Neem nou bijvoorbeeld het secretariaat van Miranda Priestly - editor van New York City’s biggest magazine - in de film ‘The Devil Wears Prada’. Deze veeleisende manager claimt je 24/7 en zal “nee” of “dat gaat niet lukken” nooit als antwoord accepteren. Uiteraard zijn veel situaties in deze film enigszins uitvergroot, maar heel ver van de waarheid voor veel New York assistants ligt het nu ook weer niet. Voor jou in de plaats zijn er écht duizenden anderen dus als het je niet bevalt of als je niet hard genoeg rent, kun je gaan.
In New York is men veel meer bezig met het behouden van hun baan omdat veel mensen geen vast contract hebben en daarom elk moment de laan uit kunnen vliegen. Een stuk makkelijker dan hier in Nederland met ons arbeidsrechtsstelsel en vaste dienstverbanden.
Een goede reden voor New Yorkers dus om zeker in deze tijden van crisis uit te blijven blinken in wat je doet en dat betekent vaak dat je een stapje harder moet lopen. Dat is één van de vele dingen die ik fantastisch vind aan New York en waarvan ik persoonlijk denk: daar kunnen we hier in Nederland met z’n allen nog iets van leren! Maar, van de over het algemeen gezonde balans tussen werk en privéleven zoals we dat hier in Nederland vaak gewend zijn kan men in New York daarentegen nog wel wat leren.
Best of both worlds is een beetje van beide en dus mijn picture perfect!
