Door Mandisa Oosterling
Life @ New York, part XII
01 oktober 2011Mandisa Oosterling is Freelance Personal Assistant sinds 2007. Daarvoor heeft zij bij meerdere bedrijven als Executive Assistant gewerkt.
In 2009 besloot zij om haar droom te volgen en vertrok naar New York City. In deel 12 van haar verslag vertelt zij over het afscheid in New York.
Last day on the job
Mijn laatste werkdag is aangebroken. Het einde van de dag komt langzaam maar zeker in zicht. Ik probeer er niet te veel bij stil te staan en alles te doen zoals ik dat elke dag deed. Er hangt een positieve sfeer, iedereen is uitgelaten door de spectaculaire opening en fantastische omzet. Omdat ik bang ben dat ik het niet droog houd trek ik me even terug waar niemand me kan zien. Na zoveel maanden voel ik me er echt thuis maar het blijft een werkomgeving waar je m.i. te allen tijde professioneel blijft. Een potje grienen en/of met je ziel onder je arm lopen – whatever the reason may be – hoort daar absoluut niet bij.
Nadat ik mezelf heb toegesproken en voor de zekerheid nog maar een flinke laag make-up heb aangebracht durf ik het aan me weer op de werkvloer onder de mensen te begeven. Ik verricht de dagelijkse handelingen voor de laatste keer. Mijn manager Dan komt op de valreep nog even afscheid van me nemen. Hij kan écht niet geloven dat ik heb besloten terug te keren naar Nederland en dat vandaag mijn laatste werkdag is. Vol ongeloof en ietwat ongemakkelijk drentelt hij om me heen. Op enig moment vraagt hij me: “So, are you all set now? Are you sure you are leaving us? And what is it that you think you will find in Holland that you can’t find here in NY?” Ik schiet vol en eigenlijk wil ik gewoon in huilen uitbarsten. Ik voel de enorme brok in mijn keel en kan even niet reageren. Na een paar seconden antwoord ik: “I don’t know Dan, the only thing I know is that I can’t stay here under these circumstances…”
Het besluit om mijn baan écht op te zeggen was moeilijk. Zeker omdat ik weet dat er geen weg terug is. De financiële crisis is op dat moment enorm, duizenden mensen zijn werkloos in New York of hebben een zeer slecht betaalde baan en ik moet besluiten om ontslag te nemen en mijn fantastische baan af te staan aan een ander. Als aasgieren, hongerige hyena’s dienen sollicitanten zich aan bij mijn manager. Gadverdamme, ik kan het niet aanzien maar ik probeer aan mijn karma te denken en een ander ook iets te gunnen.
Ik hou niet van afscheid nemen en neem bewust dus ook niet écht afscheid door te vertrekken alsof ik er morgen weer ben. Echter laat ik de sleutel van de winkel en het kantoor deze keer achter en dat voelt natuurlijk geheel anders.
Als een diva met een ‘dramatic look’ (lees: mijn mascara zit inmiddels tussen mijn tenen van al het gejank) loop ik over Times Square in de menigte van toeristen richting 7th avenue en 57th street waar ik in de eerstvolgende subway stap: heading down-town om afscheid te nemen van mijn Jan.
The last goodbye
Ik ben vreselijk emotioneel als ik bij Jan aankom maar laat het niet zien, stoer en een beetje onvolwassen als ik ben op dit gebied. We spreken af om samen Belgische frietjes te eten op de hoek van 2nd avenue en 9th street – een zo ‘luchtig’ mogelijk afscheid dus. Ik merk dat ik er niet goed aan kan geloven dat ik hem wéér weet ik veel hoe lang niet zal zien omdat hij immers in New York woont (en hier een geweldig leven heeft opgebouwd) en ik in Nederland… Ondanks het verdriet hebben we een fijne avond samen en ook wij nemen afscheid alsof we elkaar morgen weer zien. In films is dit vaak een heel romantisch moment waar geliefden elkaar diep in de ogen kijken, elkaar omhelzen en op dat moment even de hele wereld vergeten. Bij ons is niets van dat alles het geval. Ik probeer – clearly - niet te huilen en Jan doet net of hij dit niet ziet, heel fijn. We willen deze prachtige periode afsluiten met positieve emoties maar bovenal wil ik niet vallen of struikelen terwijl ik weg loop en daar slaag ik met veel moeite in: ‘t zou zó jammer zijn namelijk :).
Met betraande ogen loop ik door de straten van Manhattan. Ik neem de long way home om nog wat langer te kunnen genieten van de energie die er in deze magische stad heerst.
De volgende ochtend vroeg is de taxi er om mijn zus en mij naar JFK airport te brengen. Als we eindelijk al onze koffers in de achterbak hebben gestouwd kunnen we vertrekken. Op ons verzoek rijdt de taxi chauffeur via de Queensboro bridge naar JFK airport hoe inefficiënt dit ook is. Het zien van de skyline van Queens en Manhattan op dit vroege tijdstip doet me goed. Moe, verdrietig maar uiterst tevreden is de situatie. Ik heb fantastisch werk geleverd en zoals Jay-Z zegt: If you can make it here, you can make it anywhere!
Met die positieve vibe vertrek ik met opgeheven hoofd terug naar Nederland waar ik de draad als freelance Personal Assistant gewoon weer oppak – maar nu met some real life New York experience!
