Door Mandisa
Life @ New York, part XI
01 september 2011Mandisa Oosterling is Freelance Personal Assistant sinds 2007. Daarvoor heeft zij bij meerdere bedrijven als Executive Assistant gewerkt.
In 2009 besloot zij om haar droom te volgen en vertrok naar New York City. In deel 11 van haar verslag vertelt zij over een moeilijke keuze die zij moet maken.
My life @ New York is really good: hier kan ik wel aan wennen!
De volgende dagen en weken vliegen voorbij! Ik heb het heel erg naar mijn zin op mijn werk en geniet elke dag van ons appartement in Astoria. Mijn zus en ik werken op verschillende tijden: zij in de avond en ik overdag. Daarom spreken we vaak ’s avonds laat na werktijd af op Union Square waar we elkaar en vrienden ontmoeten en zo gezamenlijk de dag afsluiten. Van alle fantastische plekjes in New York en op Manhattan spendeer ik hier toch wel het liefst mijn tijd.
De verkoopcijfers zijn tot zo ver erg goed, zo ook de sfeer in de shops omdat de klanten tevreden zijn - en we van beide allemaal weer blij worden. Het op verschillende locaties werken bevalt me erg goed en ik realiseer me op enig moment dat deze ervaring ook erg goed is voor mijn CV en dus carrière. Ik draai nu al een aantal maanden mee in het keiharde zakenleven van New York en het is pittig maar ik red me wel en heb het ook écht naar mijn zin op het werk. Mijn zakelijke Engels wordt ook steeds beter en ik merk dat ik steeds mondiger word: op sommige momenten voel ik me net een echte New Yorker.
Natuurlijk volgen er een aantal off-days maar over het algemeen zit ik lekker in mijn vel – en dat alles in de stad waar ik het meest van hou, wat wil een mens nog meer!
Maar na een tijdje …
Na een aantal maanden te hebben genoten van mijn vrienden en familie, de ontzettend leuke tijd met mijn zus in de stad, tijdens werkuren op kantoor/ in de shops en natuurlijk gewoon van alles wat de stad te bieden heeft merk ik wel dat dit niet voor eeuwig zo door kan gaan. Er zijn namelijk ook een aantal zeer onprettige/onpraktische kanten aan dit fantastische avontuur, bijvoorbeeld dat ik geen werkvergunning heb en daardoor niet langer dan 90 dagen in het land kan verblijven. Dat zou betekenen dat ik elke 3 maanden naar Nederland moet vliegen en weer terug om hier legaal te kunnen verblijven. Een werkvergunning aanvragen kan wel maar ik heb me in die procedure verdiept (lees: ik heb een due diligence-achtig onderzoek verricht) en lang verhaal kort is het bijna onmogelijk om een werkvergunning ofwel visum te krijgen. Na een aantal maanden voor de eigenaren van de horeca keten te hebben gewerkt hebben zij besloten om tóch een aanvraag te starten. Ik ben natuurlijk hartstikke blij, dit is echt de kroon op mijn harde werk van al die maanden maar tegelijkertijd zie ik de kans dat ik deze krijg somber in gezien de uitkomst van mijn onderzoek op dit gebied … En dus voel ik de bui hangen: next question that will raise: Stay or go?
Stay or go?
Ik heb het er steeds vaker over met mijn zus aangezien er nu al bijna een half jaar voorbij is en we dus voor de 2e keer naar Nederland moeten vertrekken voor een aantal dagen om weer een nieuw tijdelijk visum te krijgen. Door er vaak met elkaar over te praten komen we toch tot de conclusie dat het geen doen is om elke keer op en neer te vliegen en dat betekent dat we er voor moeten kiezen om terug te keren naar Nederland. Dit willen we allebei duidelijk niet omdat we hier zo gelukkig zijn. Mijn zus heeft inmiddels ook iemand leren kennen waar ze dol verliefd op is! En ik ben natuurlijk hartstikke blij dat ik zó dicht bij mijn Jan ben, slechts a train ride away.
Op een zondag in september nemen we ons voor om lekker te gaan wandelen in The Village - down-town Manhattan - en te eindigen in Union Square Park waar we even rustig kunnen zitten en altijd wijze beslissingen nemen. Na alle voor- en nadelen in kaart te hebben gebracht kunnen we niet anders besluiten dan terug te gaan naar Nederland. Dit betekent dat we vanaf dat moment nog ongeveer 2 weken in New York hebben.
Nadat we dit besluit hebben genomen en naar elkaar hebben uitgesproken zitten we nog even in het park. We zeggen niet zo veel en zitten kennelijk allebei erg in gedachten. In mijn hoofd is het druk: wat zeg ik tegen Jan? en tegen mijn managers en mijn collega’s? en mijn vrienden in New York? En alle spullen die we hebben gekocht? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik een heel sterke intuïtie heb en die moet ik dan ook volgen. Ik ben erg verdrietig, vooral omdat ik mijn Jan straks weer moet missen – I loved the thought of him just being that train ride away …
De rest van de avond brengen we door in The Village met onze vrienden. Het zou een tóp avond worden. Het was een fantastisch begin van onze laatste 2 weken in de stad. Zodra we aan iedereen hebben verteld dat we vertrekken kunnen we ons echt ontspannen en genieten van onze laatste dagen in de stad en our beloved jobs… en dat doen we dan ook!
