Door Mandisa Oosterling
Life @ New York, part VIII
01 juni 2011Mandisa Oosterling is Freelance Personal Assistant sinds 2007. Daarvoor heeft zij bij meerdere bedrijven als Executive Assistant gewerkt.
In 2009 besloot zij om haar droom te volgen en vertrok naar New York City. In deel 8 van haar verslag vertelt zij over de manier van werken in New York.
You’re on your own today…
De eerste dagen op mijn nieuwe werk zitten er alweer op. Ik heb het gevoel alsof ik hier al maanden werk en ervaar dat als positief. Ik werk op onregelmatige tijden en maak lange dagen maar stoor me hier niet aan. Ik heb me voorgenomen om vandaag wat meer tijd te besteden aan de nieuwe winkel op Times Square. Tot zo ver heb ik me laten leiden door de gekte van de dagen en kwam het er steeds niet van meer tijd aan de opstart van de nieuwe winkel te besteden. Als ik op de klok kijk is het 6.30 uur ‘s ochtends en ik moet om 8.00 uur op kantoor zijn. Het is hoogzomer, warm en vreselijk benauwd. Omdat ik eigenwijs ben heb ik het advies van de huisbaas niet opgevolgd en dus heb ik geen airconditioning in mijn appartement. “So unnecessary and besides we don’t do airconditioning in our houses in Holland” hoor ik mezelf nog tegen haar zeggen.
Ik wist toen nog niet dat het praktisch onmogelijk is om zonder airconditioning te overleven met een temperatuur van gemiddeld 30 graden Celsius en een luchtvochtigheid van meer dan 80%. Nu zie ik dat heel anders. Hoewel het een goede dag belooft te worden moet ik mezelf echt uit bed slepen. Door de intense hitte heb ik namelijk geen oog dicht gedaan. Mijn manager heeft daar geen boodschap aan en er is werk aan de winkel vandaag dus er zit niets anders op dan met mijn vermoeide lijf zo snel mogelijk onder de douche te stappen. Het ijskoude water doet me goed en binnen een uur sta ik fris en fruitig buiten, klaar om naar mijn werk te vertrekken. Onderweg naar de subway zie ik kans een achterlijk grote muffin en een nog grotere kop koffie te scoren. Toen ik nog niet werkte vroeg ik me vaak af waarom mensen ’s ochtends een halve liter koffie kochten, dat krijg je toch nooit op? Nu, a few days on the job, snap ik dat dit de enige manier is om te overleven in de ochtend. Enfin, met die heerlijke muffin en een halve liter koffie achter mijn kiezen snel ik me naar kantoor waar ik een afspraak heb met mijn manager Dan en de hoofdaannemer die eindverantwoordelijke is voor de bouw van de nieuwe winkel. Gelukkig heb ik mijn huiswerk goed gedaan en heb ik op eigen initiatief ook onze ingenieur uitgenodigd die onze bouwtekeningen verzorgt die we uiteindelijk nodig hebben om de juiste vergunningen te krijgen om de winkel te openen. Bij aankomst op kantoor belt Dan me dat hij het veel te druk heeft en het niet redt om op tijd op kantoor te zijn. Ik krijg het even heel benauwd want dat betekent dat ik de afspraak alleen moet doen. Veel tijd om me hier druk over te maken heb ik niet want beiden zijn al onderweg naar ons kantoor. Met het zweet op mijn bovenlip sluit ik me op in het kantoortje dat ik zelf heb ingericht/ gecreëerd in het enige stuk van de winkel dat wel (zo goed als) af is. Het is 7.45 uur wat betekent dat ik nog 15 minuten heb om me voor te bereiden voor de mannen binnenkomen. Bouwtechnisch ben ik (natuurlijk) zeer slecht onderlegd maar ik weet dat ik in staat ben dat te verbloemen. Na ongeveer 1,5 uur sluit ik de vergadering en spreek af dat beiden de gemaakte afspraken vandaag nog op schrift van mij ontvangen. Als ik klaar ben met het uitwerken van de notulen – want dat zijn het uiteindelijk – realiseer ik me dat we echt goede afspraken hebben gemaakt m.b.t. deadlines en het opleveren van het pand. Aan het eind van de middag spreek ik de gemaakte afspraken telefonisch door met Dan die enorm te spreken is over mijn vorderingen van vandaag. Doordat ik een aantal simpele klusjes voor eigen rekening heb genomen en behoorlijk wat druk heb uitgeoefend op de aannemer lopen we volgens mijn nieuwe planning ruim een maand voor op de oude. Dat is fantastisch nieuws voor Dan want hoe eerder de winkel open kan, hoe eerder we omzet kunnen binnenhalen en de kosten kunnen dekken die nu uit eigen zak worden betaald door de eigenaren en aandeelhouders. Om 17 uur verstuur ik de gemaakte afspraken/ notulen van de vergadering naar de aannemer en ingenieur. Zo, dat voelt goed! Eigenlijk zou ik nu nog een paar uur moeten meedraaien in de winkel op 8th street maar ik vind het wel welletjes voor vandaag en besluit de dag af te sluiten met mijn zus. We spreken af samen te eten op ons gecreëerde dakterras (we hebben samen met onze medebewoners van ons appartementencomplex een terrasje gemaakt op het dak van het gebouw dat plat is en prachtig uitzicht biedt op Astoria en Manhattan). Zij neemt sushi mee van haar werk (een net geopend súperhip restaurant in Astoria) en ik wat te drinken. Samen sluiten we de dag af met sushi en een ijskoud biertje.
Ik ga mijn nieuwe leven met de dag meer waarderen en voel me zielsgelukkig: hier kan ik wel aan wennen!
