Door Mandisa
Life @ New York, part VII
01 mei 2011Mandisa Oosterling is Freelance Personal Assistant sinds 2007. Daarvoor heeft zij bij meerdere bedrijven als Executive Assistant gewerkt.
In 2009 besloot zij om haar droom te volgen en vertrok naar New York City. In deel 7 van haar verslag vertelt zij over haar eerste werkdag.
Lange, lange dag…
Inmiddels is het 20.00 uur geworden en is de ergste drukte voorbij. Anders dan in de winter moeten we het in de zomer voornamelijk van de verkoop van ijs hebben en dus spelen de weersomstandigheden altijd een belangrijke rol. Het was een typisch New Yorkse dag qua weer: zonovergoten en bloedheet en dat doet de verkoop van onze koude dranken en ijsjes goed! Ik merk dat ik langzaam maar zeker honger begin te krijgen en dat mijn voeten pijn gaan doen. Lichtelijk geïrriteerd kijk ik op mijn horloge dat inmiddels aangeeft dat het half negen is. Ik meen toch echt dat Dan – de eigenaar van o.a. deze winkel/ mijn manager – me vertelde dat de winkel op 8th street om 20.00 uur sluit. Ik wil niet als eerste beginnen over naar huis gaan maar gewoon mijn mond houden en wel zien wat er gebeurt is ook geen optie. Hm, dilemma. Als ik heb besloten om aan te geven dat ik een eind ga breien aan deze dag staat Dan ineens naast me en stelt voor om samen even een hapje eten en de dag te evalueren. Komt hij nu mee, nét nu ik er vandoor wilde gaan om gezellig een hapje te gaan eten met mijn Jan. Maar goed, we zijn in New York, so anything for the job. Ik heb erg naar het einde van de dag uitgekeken omdat ik mijn ervaringen van deze eerste werkdag graag met hem wil delen. You can’t have it all dus bel ik hem af, neem afscheid van het team en loop met Dan mee naar een klein Italiaans restaurantje schuin tegenover de winkel. Tijdens het eten vertelt Dan me over zichzelf en zijn werk. Het is een typisch Amerikaans verhaal. Op jonge leeftijd kwam hij vanuit Sri Lanka naar New York, vastberaden om het hier te gaan maken. Nu, twintig jaar later heeft hij zich opgewerkt en bezit samen met een vriend en familielid 150 horecagelegenheden in de stad. Knap staaltje werk, zeker voor iemand die de taal (nog steeds) niet behoorlijk beheerst. Het is een indrukwekkend verhaal en het inspireert mij enorm. Dan is een man van weinig woorden en heeft een hele sterke persoonlijkheid. Mede door zijn ietwat gebrekkige Engels praat hij vaak in de gebiedende wijs wat soms een beetje vervelend over komt maar hij bedoelt het niet zo. Ik vertel hem kort over mijn leven en wat mij er toe heeft gedreven naar deze stad te komen en mijn plannen voor de toekomst. Aan het eind van de avond heb ik het idee dat we nader tot elkaar zijn gekomen en heb ik alle vertrouwen in onze samenwerking. Ik merk al gauw dat er heel veel werk aan de winkel is (letterlijk in dit geval!). Er moet van alles gebeuren om de nieuwe vestiging op Times Square op tijd open te krijgen. Zo moeten er nog een behoorlijk aantal vergunningen worden aangevraagd en vergaderingen worden georganiseerd om alleen al het papierwerk rond te krijgen. Daarna kan worden begonnen met de bouw van de vestiging en het inkopen van de te verkopen producten. Voor de twee bestaande vestigingen moet in kaart gebracht worden wat er nu eigenlijk gebeurt op een dag, wie daar verantwoordelijk voor is en welke procedures moeten worden gevolgd. Kortom er moet structuur worden aangebracht en er moeten behoorlijke stappen worden gemaakt, echt een klusje voor mij. We spreken af dat ik me in eerste instantie focus op de nieuwe vestiging en tussendoor de andere twee vestigingen manage. Leuk! Ik heb er heel veel zin in. We zitten al een tijdje in het restaurant (wat overigens ook van hem is) en omdat het eind van de avond voor het personeel nadert, schuift de een na de ander bij ons aan voor een afzakkertje. Het wordt steeds gezelliger maar ook steeds later en dus vind ik het tijd om afscheid te nemen. Rond 23.00 uur bedank ik voor de heerlijke maaltijd en de gezellige avond en vertrek richting Union Square waar mijn zus en ik de dag bijna altijd eindigen met onze vrienden. “Well done Oosterling” zeg ik tegen mijzelf terwijl ik hen tegemoet loop. Op de valreep belt Dan me om te vragen of ik de winkel op 8th street nog even kan afsluiten omdat ik daar toch langs kom en of ik morgenochtend om 7.00 uur op kantoor kan zijn voor een overleg met de hoofd engineer. Are you serious?? Ik heb een 11-urige werkdag achter de rug en jij ziet kans me te vragen om morgen serieus om 7.00 uur weer op kantoor zijn? “Of course” zeg ik alsof het de normaalste zaak van de wereld is, “anything else”? Omdat hij het sarcasme in mijn stem (gelukkig) niet hoort reageert hij met: “No that’s all, see you tomorrow morning and have a great evening”. Nou ja… wat daar nog van over is dan. Nadat ik de winkel zoals gevraagd heb afgesloten loop ik moe maar tevreden mijn vrienden tegemoet. Ik ben mijn eerste werkdag zonder kleerscheuren doorgekomen en je kent het spreekwoord: een goed begin is het halve werk!
