Door Mandisa
Life @ New York, part VI
01 april 2011Mandisa Oosterling is Freelance Personal Assistant sinds 2007. Daarvoor heeft zij bij meerdere bedrijven als Executive Assistant gewerkt.
In 2009 besloot zij om haar droom te volgen en vertrok naar New York City. In deel 6 van haar verslag vertelt zij over het vervolg van haar sollicitatiegesprek.
Het sollicitatiegesprek
De volgende dag meld ik me keurig netjes om drie uur bij de eigenaar, zoals afgesproken. Ik ben behoorlijk nerveus omdat ik de baan erg graag wil hebben en ga dan ook met klamme handjes het gesprek in. We hebben een goed gesprek en nog belangrijker een “klik” met elkaar. Eén van mijn eerste bijbaantjes naast school was bij dit zelfde bedrijf maar dan in Utrecht, die ervaring komt nu goed van pas. Na een minuut of vijf voel ik me op mijn gemak en gooi ik een paar vaktermen en feitjes in de strijd (ik ben blij dat hij niet doorvraagt want het is meer dan tien jaar geleden en het fijne weet ik er echt niet meer van). Het komt er op neer dat ik de helft van de tijd bezig ben met het opstarten van de nieuwe vestiging en de andere helft van de tijd houd ik de andere twee vestigingen even goed, al dan niet beter draaiende. Na een tijdje valt er een stilte van een paar seconden. De goede man werpt nogmaals een blik op mijn CV, kijkt me diep in mijn ogen en schut mijn hand: “Welcome to my company Mandisa” zegt hij. Op dat moment weet ik dat ik hem ervan heb overtuigd dat ik dé persoon voor de functie ben. Ongeveer een uur later loop ik naar buiten met één kopie van mijn CV minder en een nieuwe titel, namelijk: Store Manager/ Executive Assistant to the Managing Director. Ik kan het nauwelijks geloven, ben euforisch en weet niet hoe snel ik mijn zus, Jan en mijn vrienden en familie moet bellen met het goede nieuws. Als eerste bel ik mijn zus om het te vertellen. Ze is ontzettend blij voor me en we besluiten dat dit zeker gevierd moet worden! Thuis aangekomen maken we er een gezellig avondje van met hapjes, drankjes en één van ons beider favoriete films: Sex and the City – The Movie.
Ik heb afgesproken direct te starten en dat betekent dat morgen mijn eerste dag is. Voor ik ga slapen bereid ik me dan ook nog even voor door wat over het bedrijf en de laatste ontwikkelingen op internet te lezen. Heel erg spannend allemaal, ik heb er zin in.
First days on the job
De volgende ochtend ben ik er lekker vroeg bij en voel ik me fris en fruitig. De dag dat ik voor het eerst ga werken in New York is aangebroken. Ik heb afgesproken eerst een dagje mee te draaien in de vestiging aan Eight Street (ter hoogte van University Place en Fifth Avenue). Daar heb ik om twaalf uur afgesproken met de eigenaar, thans één van de eigenaren en zal ik kennis maken met het team en een plan van aanpak met de eigenaar bespreken. Tijdig als ik ben opgestaan zie ik toch kans iets te laat te vertrekken waardoor ik mezelf wéér rennend naar de subway aantref om op tijd op mijn eerste dag bij mijn nieuwe werkgever aan te komen. Ik heb niet gezien dat ik in de V train ben gestapt in plaats van de R train… Dit betekent dat ik nu aankom op Union Square aan de verkeerde kant en dus zeker twee avenues en een aantal straten moet lopen om bij de winkel te komen. Ik kan niet geloven dat ik zo’n stomme fout heb gemaakt, ik ben al onder de grond en kan niet meer bellen en al kon ik bellen: te laat komen is GEEN optie. Goed, er zit niks anders op dan te bidden dat we geen vertraging of ander oponthoud krijgen en ik in zeven minuten tijd van het metro station naar de plaats van bestemming weet te komen.
Bij aankomst op het metro station begeef ik me zo snel als ik kan naar de straat en ren ik als een gek naar de winkel. Om precies één minuut voor twaalf kom ik aan, compleet buiten adem en bezweet maar… ik ben er én op tijd. Gelukkig kan ik niet rood aanlopen , of nou ja, je ziet het niet door mijn donkere huidskleur en dus kan ik meteen naar binnen lopen waar de eigenaar me hartelijk ontvangt. Ik stel me meteen voor aan iedereen die op dat moment werkt en na even kort met iedereen gesproken te hebben voel ik me op mijn gemak hier. Omdat het anders dan voorspeld goed weer is is het erg druk op de vloer. Ik bied aan om mee te helpen en eigenlijk dus meteen in het diepe te springen. Echt zorgen maak ik me niet, ik ben natuurlijk eigenlijk een freelancer en pik dingen daardoor buitengewoon snel en zonder uitleg op dus waar om dit niet? Tegen een uur of zeven vind ik het eigenlijk wel welletjes en wil ik naar huis. Het ziet er echter niet naar uit dat mijn manager me anytime soon naar huis gaat sturen.
Het zou niet lang duren voor ik zou leren dat een tien á twaalf urige werkdag de normaalste zaak van de wereld is hier. Welkom in je nieuwe leven Mandisa …
