Door Mandisa
Life @ New York, part IV
01 februari 2011Mandisa Oosterling is Freelance Personal Assistant sinds 2007. Daarvoor heeft zij bij meerdere bedrijven als Executive Assistant gewerkt.
In 2009 besloot zij om haar droom te volgen en vertrok naar New York City. In deel 4 van haar verslag vertelt zij over het sollicitatieproces in the Big Apple.
The job hunt
De eerste weken zitten er op en na een tijdje te hebben uitgeslapen word ik erg onrustig en vind ik het tijd om werk te gaan zoeken. Door veel tijd buiten door te brengen heb ik veel mensen leren kennen en daardoor nog meer geleerd over het leven in New York en alles wat daarbij komt kijken. Met de informatie die ik had ben ik er in eerste instantie vanuit gegaan dat het sollicitatieproces in NY ongeveer hetzelfde verloopt als in Nederland. Mijn CV heb ik dan ook in het Engels vertaald en gebruikt om op een aantal banen als Executive PA te solliciteren. Het leek mij verstandig om te beginnen bij de grotere bedrijven en reageer op vacatures bij Sony, De Brauw Blackstone en nog een paar grote internationale bedrijven. Dit is een strategische zet omdat ik weet dat mijn CV en achtergrond prima zijn maar ik geen werkvisum heb en dus een bedrijf zal moeten vinden dat in staat én bereid is om mij te sponsoren. Voor degenen die niet bekend zijn met Amerikaanse werkvisa even een korte uitleg: om in Amerika te mogen werken moet je 1) een Amerikaanse staatsburger zijn 2) trouwen met een Amerikaanse staatsburger 3) een greencard hebben of 4) een werkvisum hebben doordat een bedrijf er een voor je aanvraagt (sponsorship). Optie 1, 2 en 3 vallen af dus blijft alleen optie 4, het werkvisum, over. In het volle vertrouwen dat tenminste één van deze bedrijven een positieve response geeft gaan er een paar dagen voorbij. Helaas krijg ik een aantal afwijzingen en van sommige zelfs helemaal geen reactie. Hm, ik vind dat toch wel vreemd, in Nederland krijg ik altijd reactie en eerlijk gezegd kan ik me de laatste keer dat ik niet werd uitgenodigd voor een eerste gesprek niet eens meer herinneren! Teleurgesteld of niet zet ik mijn zoektocht naar een baan met goede moed voort.
Of werkt het toch anders?
Na veel gesprekken met vrienden en onbekenden te hebben gevoerd over het vinden van een baan kom ik er achter dat het sollicitatieproces iets anders verloopt dan in Nederland. Het begint al bij het CV. Het woord zegt het eigenlijk al je `Curriculum Vitae` wat letterlijk je `levensloop` betekent zou moeten weergeven hoe je werkverleden is verlopen. Maar in NY is niets minder waar, je CV beschrijft niet perse je levensloop maar moet voldoen aan de specifieke eisen die de baan waarop je reageert vereist. Mijn conclusie is dat je eigenlijk moet liegen om aan de bak te komen en dat gaat geheel tegen mijn principes in! Mijn zus, die natuurlijk ook een baan zoekt, loopt tegen de zelfde gesloten deuren aan. We besluiten om even te stoppen om als idioten te reageren op elke passende baan die op internet voorbij komt en een nieuwe strategie te bedenken. Laptops, CV’s, broodjes en drinken worden ingepakt en we’re off to Central Park om vernieuwde inspiratie te vinden.
Plan B
Na een middagje brainstormen in het prachtige Central Park met mijn zus komen we tot de conclusie dat we ons zullen moeten aanpassen aan de werkwijze die de New Yorkers hanteren. Ik zal mijn CV dus zodanig moeten aanpassen zodat het voldoet aan de hoge eisen die de arbeidsmarkt, zeker op dat moment (april 2009) in de zware crisis, stelt. Een goed Amerikaans CV is kort en bondig, bevat een hoop overdreven opschepperij, laat in één oogopslag zien wie je bent en wat je doet en moet buitengewoon onderscheidend zijn van alle andere CV’s. Mind you: een gemiddelde werkgever ontvangt in deze barre economische tijd met gemak 4000 CV’s per dag. Ook het opleidingsniveau in NY is hoog: je hebt op z’n minst een Bachelors Degree in je bezit, bij voorkeur behaald aan een Hogeschool/ Universiteit met status (denk aan NYU, Yale, Princeton, Harvard etc.) en als het even kan aangevuld met een MBA of iets dergelijks. Nou tja, dat heb ik helaas niet maar ik heb wel veel werkervaring, een flinke dosis personality en spreek mijn talen en dat gooi in dan ook in de strijd. Uiteindelijk kies ik er voor om verschillende versies van mijn CV te maken, elk precies aansluitend op de eisen van de betreffende vacature. In het begin voelt het onnatuurlijk en een beetje vervelend om de boel zó te verdraaien maar na een tijdje zie ik er de lol wel van in. Als mijn zus en ik klaar zijn en onze CV’s uitwisselen komen we niet meer bij van het lachen: hoe ver kun je gaan! Na een paar dagen fulltime met onze CV’s bezig te zijn geweest zijn we klaar voor de tweede sollicitatie ronde. Ons motto is: If the first doesn’t succeed, dust yourself up and try again.
Met gepaste spanning wacht ik op reactie van een mogelijk toekomstige werkgever. In de tussentijd ga ik op zoek naar die andere kant van The Big Apple: Glitter, glamour and parties!
