Door Mandisa
Life @ New York, part II
01 november 2010Mandisa Oosterling is Freelance Personal Assistant sinds 2007. Daarvoor heeft zij bij meerdere bedrijven als Executive Assistant gewerkt.
In 2009 besloot zij om haar droom te volgen en vertrok naar New York City. In deel 2 van haar verslag vertelt zij over het begin van haar grote avontuur.
Finally, we’re here!!
Na een vlucht van ruim 7 uur landt het vliegtuig eindelijk op New York JFK airport. Vol energie stap ik het vliegtuig uit en loop ik in de stroom van mensen naar de douane. Gek genoeg hoop ik dat niemand ons opwacht. Ik ben moe, heb m´n tanden nog niet kunnen poetsen en heb net ruim 7 uur als een vacuüm gezogen Bifi worstje in een vliegtuig gezeten; ik heb er wel eens beter uit gezien. Maar goed, lekker belangrijk, nu eerst maar eens voorbij de douane komen. Na 1,5 uur in de rij te hebben gestaan zijn we nog steeds niet aan de beurt. Opeens worden we uit de rij gehaald. M´n hart klopt in m´n keel, heb ik iets misdaan? Word ik meteen teruggestuurd? Ik heb geen idee maar besluit om maar rustig te blijven en af te wachten. Gelukkig blijkt dat we echt pure mazzel hebben en mogen we na een aantal vragen te hebben beantwoord doorlopen en krijgen we die lang verwachte stempel in ons paspoort! Natuurlijk laat ik mijn Jan (de man waar ik 1,5 jaar geleden zó verschrikkelijk verliefd op ben geworden) meteen weten dat ik goed ben aangekomen. Zo, en nu op naar het appartement!
Het appartement
Met al onze koffers en vermoeide zielen vertrekken we naar het appartement in Queens. Spannend, want we hebben het nog niet eerder gezien en hebben dus geen idee hoe het er uit ziet. De taxichauffeur rijdt steeds langzamer, we komen in de buurt. “This should be it” zegt de goede man op enig moment en voor het eerst staan we oog in oog met ons appartement: ons nieuwe thuis. Eerlijk gezegd is het niet helemaal waar we op hadden gehoopt en gerekend maar we zullen het er toch mee moeten doen en wat nog veel belangrijker is: we zijn in New York!! Ik besluit alles over me heen te laten komen en me vooral niet druk te maken. Het enige wat ik nu wil is mijn spullen uitpakken en toegeven aan mijn enorme jet lag. Morgen zullen we dealen met alle andere zaken.
En toen was het morgen
Het is donderdag 2 april 2009 als we voor het eerst wakker worden in ons nieuwe stekje. We willen natuurlijk meteen de buurt verkennen en gaan onze eerste boodschapjes doen in de lokale supermarkt in Queens waar we verblijven. De eerste dagen doe ik het rustig aan, een beetje eten, slapen, TV kijken en af toe naar buiten om een nieuw stukje van de buurt te verkennen. Na 3 van dit soort dagen kijken mijn zus en ik elkaar op enig moment aan en zien we in elkaars ogen een diepe, diepe teleurstelling. Voor het eerst geven we aan elkaar toe dat dit niet is wat we ervan verwacht hadden. Hoewel het appartement en de buurt best aardig zijn voelen wij ons hier niet thuis. We laten er geen gras over groeien, nog dezelfde dag begeven we ons op Craigslist (Amerikaanse versie van Marktplaats) en openen we de jacht op een nieuw appartement. We voelen hetzelfde: we moeten naar Manhattan.
Girls on a mission
Na een wilde zoektocht van een aantal dagen vinden we een appartement in Astoria. Mijn Jan heeft me meer dan eens gezegd dat dit een buurt is waar ik me zeker thuis zou voelen. Astoria is een Europese opkomende buurt, zeer populair onder muzikanten, artistieke jonge mensen en Spaanstaligen. Het appartement is net gerenoveerd, heeft 2 slaapkamers én een dakterras met uitzicht op de skyline van Manhattan. Niet onbelangrijk is dat het per subway op 10 minuten afstand van Times Square is gelegen. FANTASTISCH!! We hebben meteen een klik met de huisbazin en hopen dan ook dat zij het appartement aan ons toewijst. Even maken we ons zorgen over het feit dat we geen US citizens zijn en dus geen Amerikaans paspoort, bankrekening en/of andere officiële documenten kunnen overleggen. Gelukkig kennen we de stad en weten we inmiddels dat ca$h king is in New York. En ja hoor, nadat we hebben afgesproken contant te betalen krijgen we goed nieuws: we mogen de sleutel ophalen en het appartement is van ons!!! Ik weet niet hoe snel ik mijn familie en vrienden moet informeren dat de eerste overwinning binnen is. Als we de laatste spullen overbrengen naar ons nieuwe appartement realiseer ik me ineens dat ik hier nu woon, dit is mijn nieuwe thuis en ik ben vastberaden om het hier te gaan maken.
Een periode van ultiem geluk zou aan gaan breken waarin ik veel tijd met mijn Jan doorbreng, nieuwe vrienden maak én er zich een buitenkansje voordoet op een fantástische baan …
