By Liesbeth Jusia
“You don’t find a mission, a mission finds you”
01 september 2009Ik las dit motto enige tijd geleden en voor het eerst begreep ik waarom ik zo een ongelooflijk sterke drang heb om de dingen te doen die ik nu doe. Dingen die ik nooit zou hebben gedaan als Ben, mijn vriend, geen zelfmoord had gepleegd.
Jaarlijks ondernemen rond de 94.000 mensen een zelfmoordpoging (10% daarvan belandt na een poging in het ziekenhuis en wordt meestal gewoon weer naar huis gestuurd), ongeveer 1500 mensen slagen daarin.
In 2006 pleegden 1524 mensen zelfmoord. Ben (37) was één van hen. Aan zijn dood zijn meerdere - serieuze en minder serieuze - pogingen voorafgegaan. Momenten waarop hij niet meer wilde leven, maar het hem niet wilde lukken om dood te gaan. Eenvoudigweg omdat hij niet dood wilde, zo heeft hij mij vaak genoeg gezegd en geschreven. Hij wist – net als de meeste gelijkgestemden - dat het niet de oplossing was. Hij wilde een ander leven: een leven zonder pijn, schaamte, schuldgevoel en verdriet.
De dood lijkt in tijden van geestelijke en/of lichamelijke pijn de enige oplossing. Ik denk dat het voor sommigen zelfs verlossing is. Maar het is niet DE oplossing. Suïcidale gedachten zijn vaak het gevolg van samenhangende gebeurtenissen en factoren in iemands leven. Daar is niet een enkele simpele oplossing voor en een pakje instant geluk bestaat niet.
Behalve dat voor suïcidale mensen de drempel hoog is om over hun zelfmoordgedachten te praten, is het voor zowel mensen in de omgeving (familie, vrienden, collega’s) als in de hulpverlening nog steeds een moeilijk bespreekbaar onderwerp.
Als vrijwilliger voor Stichting EX6 heb ik regelmatig mensen aan de telefoon die naar eigen zeggen nergens met hun verhaal terecht kunnen. Het leven kan draaglijker voor hen zijn als zij over hun gevoelens van wanhoop kunnen praten, zonder direct te worden veroordeeld of een etiket opgeplakt te krijgen. Suïcidale gevoelens worden naar mijn mening te vaak miskend, dat is wat ik ook bij Ben heb meegemaakt.
Gelukkig komt er de laatste tijd steeds meer aandacht voor zelfmoord en zijn er organisaties waar mensen wél over zelfmoordgedachten kunnen – en mogen! – praten.
Vanaf 16 september 2009 start
www.113online.nl, een nationale site gericht op het voorkomen van zelfmoord, met 24/7 online en telefonische hulp, informatie, advies, begeleiding, therapie en verwijzing. 113online kan mensen helpen om leren om te gaan met negatieve gedachten en gevoelens van hopeloosheid.
Ik ben heel erg blij met dit initiatief en ik hoop dat hierdoor meer openheid komt over het onderwerp. Dit is ook de reden waarom ik een boek heb geschreven, getiteld “Ik wil naast je liggen en niet meer wakker worden”.
Het is – weinig verrassend – een uitspraak van Ben. Omdat ik in de meeste boeken over zelfmoord de belevingswereld miste van degene die zijn/haar leven beëindigde, heb ik het geschreven vanuit twee perspectieven. Met mijn verhaal hoop ik meer inzicht te geven in de gevoelswereld van suïcidale personen en hun naasten en vooral dat hun gevoelens worden (h)erkend en dat zij in de gelegenheid worden gesteld om hierover te kunnen praten. Dat is, voor nu, mijn missie.
Ben’s dood heeft me nog meer dan voorheen het besef gegeven dat je alle kansen en mogelijkheden moet grijpen die op je pad komen en als je daarbij anderen kunt helpen is dat helemaal mooi. Mijn leven ziet er anders uit dan vier jaar geleden, één van die veranderingen is de keuze voor freelance werken om tijd te maken voor wat ik belangrijk vind, daarbij het volgende in gedachten houdend: “Just do it. Make the most of now. Live life to the max.”
Voor meer info:
www.ikwilnaastjeliggenennietmeerwakkerworden.nl
www.113online.nl
www.ex6.nl
