Door Roxane van der Laan
6 Maanden later
11 mei 2009In oktober ben ik mijn grote liefde Abhi achterna gegaan en ben verhuisd naar India. 6 Maanden later ben ik nog steeds aan het wennen aan het leven hier. Ik ervaar zoveel en doe heel veel indrukken op in een zeer korte tijd. Alle gewoonten die ik ken uit mijn leven in Nederland en USA kan ik vergeten; ik moet mij aanpassen aan alles wat je je maar kunt bedenken.
In Nederland kennen wij de keuken uit India, de prachtige tempels en de indrukken van de cultuur uit reisverslagen en TV-beelden, maar hoe India nou echt is heb ik mij nooit voor kunnen stellen.
Wat is het toch fantastisch
Winkelen en eten: de twee meest favoriete vormen van entertainment in India. Winkelen kan altijd en overal. Van American style Malls tot de pottenverkopers langs de weg. Eten kan ook altijd en overal. Van luxe restaurants tot de pindaverkoper op straat (zo noem ik de mensen die met een karretje op de weg slechts één artikel verkopen). Zo zie je ‘s ochtends de theekarrertjes rondrijden, gevolgd door het karretje met vers gekookte eieren. In de middag wordt de koud-water verkoper wakker en staat naast de meloenenkar zijn zaken te verkopen.
Maar dan...
Het lijkt alsof de mensen hier genoegen mee nemen. ‘s Avonds als de hete zon onder is komt iedereen uit zijn schulp en loopt rondjes binnen de hekken van het apartementen complex. Daarbinnen is het veilig en wat zich daarbuiten afspeelt lijkt niemand veel te kunnen interesseren. In één hoek zitten de dames in een kringetje te roddelen en in de andere hoek de mannen. In het weekend neemt vader het gezin mee naar de Mall voor alle boodschappen en daarna begint de week weer van vooraf aan binnen de hekken van de compound.
Wat zo gewoon was voor mij is hier nog nieuw of moet nog allemaal nog komen: pretparken, zwembaden, dierentuinen en andere vormen van vrijetijdsbesteding.
Wat is het toch verschrikkelijk
Het contrast is erg groot. Van de prachtige groene omgeving rond de appartementen waarin ik woon tot de vuilnisbelt een paar meter buiten de hekken. Men zorgt voor zijn eigen plekje en wat zich daarbuiten afspeelt is niet belangrijk. Maar wie moet daar dan wel voor zorgen? De rijkste buurten in India waar de zakenmensen wonen, zijn de meest verschrikkelijke buurten die ik ooit heb gezien. Eén grote vuilnisbelt, maar eenmaal binnen in huis zie je een luxe die je nooit had verwacht. Het contrast rijk-arm is groter dan het contrast tussen zwart en wit. De interesse voor luxe gaat tot de muur van de voortuin en geen centimeter verder.
Het grootste issue in mijn ogen is de mentaliteit van de mensen zelf. Waarom toeteren in het verkeer als er een file staat van minimaal zes auto’s die naast elkaar staan op een driebaansweg, terwijl je weet dat je er toch met geen mogelijkheid langs kunt. Dit egoïstische gedrag is moeilijk te begrijpen. Er is ook weinig aan te doen in korte tijd. Egoïsme en gelatenheid, een zekere lethargie is een groot probleem.
Maar toch…
India heeft pas 60 jaar haar onafhankelijkheid en de mentaliteit van een volk met een diepgewortelde en eeuwenlange cultuur verander je niet in korte tijd. De nieuwe generatie heeft in ieder geval de droom om India meer leefbaar te maken voor iedereen en dat lukt pas als de oude en corrupte generatie zich er niet meer mee bemoeit. Het is fascinerend om te leven in een land dat in ontwikkeling tenminste een generatie achterloopt op ons.
Het is een derde wereld land maar ook zeker een land in snelle ontwikkeling. Bedelaars bij voorbeeld zie je steeds minder omdat de meeste mensen tegenwoordig wel weten dat bedelen ook een vorm van zakendoen is en je dat liever niet wilt sponsoren. Ook komen er steeds meer plekken vrij in scholen voor de “minorities”. Daar kom ik later op terug.
Het meeste werk buiten de kantoren wordt nog steeds gedaan op de typemachine. Toen ik mijn papieren hier aan het regelen was stond ik vaak op een plek die leek op een Hollandse vismarkt; daar moest ik op een wel heel ouderwetse manier mijn officiële documenten legaliseren.
Veiligheid op straat is (nog) een groot probleem. Het is de politie versus het leger. Van de corrupte politie kun je weinig verwachten, behalve dat ze een hele goede neus hebben voor geld. Het leger daarentegen kun je meer vertrouwen. Zij zorgen dat de plekken die zij beschermen ook echt veilig zijn.
Scholing voor iedereen is moeilijk te realiseren, zeker voor een bevolking van 1 miljard mensen, maar het komt op gang. Toelating voor medische scholen was eerst nog voor de kinderen van de dokter; nu is meer dan de helft van de plaatsen gereserveerd voor de “minorities”.
Toekomst
Voor mijn gevoel heb ik een grote stap terug gezet. Ik zie een wereld om mij heen die in het westen al lang geschiedenis is. Ik geniet van de momenten als ik in de auto zit, naar een indiaas deuntje luister en om mij heen kijk, maar het echte grote Indiase leven speelt zich buiten de deuren en de hekken van dit veilige plekje af.
